Video

30 Qershor 2008 - Profesori i spanjishtes e bënte fizkulturën e mëngjesit tek kodrat. Ky ishte rregulli i parë i ditës për jetën e tij, madje prej shumë vitesh. Nevoja për frymëmarrje të pastër e për pak vrap ishte një këshillë e kahershme. Nga shtëpia e vet në lagjen tek “Kullat” dhe deri aty rrëzë kodrës ai shkonte e vinte me biçikletën e tij të famshme. Një “bianchi” e viteve 70-të të shekullit të shkuar, që sot, zor se do të gjendeshin më tepër se tre-katër copë në tërë qytetin.

Pra, me të mbritur tek kodra, e linte biçikletën e vet në oborrin e vilës së shokut të tij. Dikur patën qenë djem të lagjes së vjetër. Koha dhe jeta bënë të tyren. I zoti i vilës. Ndër të paktët prej djemve të lagjes që u mor me politikë, i gëzohej legjislaturës së dytë të parlamentit dhe tani ishte ministri më i admiruar i kabinetit. Profesori linte “Bianchin” në një kënd të oborrit, dhe ashtu, veshur sportiv, merrte përpjetë kodrës. Gati një orë në mëngjes të çdo dite, profesori bënte ushtrime të ndryshme, frymëmarrje, vrapim të lehtë dhe të shpejtë. Ajo këshillë e kahershme, së fundi ishte kthyer në pasion për të. Në mëngjesin e ditës së fundit të javës, ndërsa shpejtoi për të marrë biçikletën, aty në oborr u shtang prej habisë. Biçikleta nuk ishte në vendin e vet, madje nuk po ia zinte syri kërkund.

Sakaq u hap dera e vilës. Në prag u dha ministri, i ndjekur nga pas prej qenit, një “doberman” i zi, energjik dhe i gëzuar. Qeni nisi t’i ledhatohej të zotit. Ministri përshëndeti me zë profesorin dhe, si për ta bërë më të plotë xhestin, urdhëroi “dobermanin”, që gati fluturimthi u hodh drejt gjoksit të profesorit. Kujdes! Kujdes, bir, tha ministri dhe duke i futur krahun shokut të vet e drejtoi për nga ana tjetër e kopshtit.

Aty, një “Land Rover” ishte i dëmtuar keqas, aq sa edhe timoni i kishte kërcyer prej vendit. E sheh, e sheh, i dashuri im, ia pat ministri, ja ç’më ka bërë im bir! Mbi të njëzetat është, veç vetëm si mish dhe si kocka. Dhe po me atë mllef dhe inat, ministri vazhdoi: një javë më parë, po ky trimi që ka bërë copë copë “Land Roverin” e hodhi në plehra edhe “Fiatin” e zyrës. Profesori ndiqte me vëmendje, edhe pse s’po kuptonte krejtësisht çka thoshte ministri, dalëngadalë zu të ftillohej. Aq më mirë që ministri, në çast, i tha të tëra: ai ta ka marrë edhe biçikletën, por shpresojmë, të shpresojmë ta bjerë edhe biçikletën edhe kokën. Ti prit për një farë kohe, miku im... Kaq tha ministri dhe me qenin mbi supe, hipi në makinën që e priste për ta çuar në punë.

Profesori bëri ç’iu tha, veç më kot. Djersa e tharë po i shkaktonte të dridhura. Djali me biçikletën nuk u duk fare. Atëherë, profesori iku. Nga ajo ditë e më tej e quante të kotë interesimin për biçikletën. Me djalin e ministrit ishte këmbyer dy-tri herë. Me thënë të vërtetën, ishte profesori që i druhej ballafaqimit me të. Megjithatë, ai nuk hoqi dorë nga fizkultura e mëngjesit. E niste vrapin përgjatë bulevardit kryesor. Herë-herë mendonte për të blerë ndonjë biçikletë tjetër. Mirëpo kjo ishte e pamundur dhe e paarësyeshme.

Ditë më parë, thjesht për shkaqe financiare, djalin e vogël e pati larguar nga një kolegj privat, në atë kolegj, ku ai ishte me djemt e lagjes, me moshatarë të tij. Ende pezmin e të birit e mbante qepur në sy. Një ditë hëne, më tepër se çdo gjë, krejt pavetdije, këmbët e çuan për andej nga vila e ministrit. Atje, ende zotëronte heshtja. Profesori e dinte fort mirë se e zonja e vilës, e shoqja e ministrit, së bashku me vajzën prej kohësh jetonin në një vend të Europës Qendrore; s’ishte i sigurt, në Vjenë apo në Budapest! Opinioni ishte se nëna ndiqte të bijën, pasi ajo studionte në një universitet me autoritet, veç, e vërteta ishte krejt ndryshe. Profesori e dinte se vajza pati qenë një përdoruese droge qysh në gjimnaz e tani jo për sudime, por për kurim në një klinik të specializuar, për ksi gjërash ishte qëndrimi i nënës dhe i së bijës atje.

Po në mbrëmje të asaj të hëne, në një “bar-kafe” në brendësi të lagjes së vet, krejt rastësisht dhe pa interes fillimisht, profesori përcolli një kronikë të zgjeruar ku ministri, ish shoku i tij, kishte mbledhur të gjithë bosët e bankave private, si dhe ato “kapot” e ndërtimit, duke u bërë një leksion mbi prespektivën dhe sigurinë që buronin tashmë edhe prej faktit që vendi ishte pjesë e familjes Europiane. Më afër se kurrë Europës së bashkuar. Ndërkohë u dha në ekran edhe kryeministri. Ky ishte i përnatshëm në televizor. Kjo sjellje e tij pa kurrëfarë mase, kishte nisur t’i nervozonte njerëzit. Pati zëra, fyerje, të bërtitura. Pronari i lokalit, që e kuptoi shkakun, nuk e zgjati, shkoi dhe e mbylli televizorin. Profesori dhe disa të tjerë, duke përshëndetur e buzëqeshur ata që do të vazhdonin të rrinin aty, doli jashtë.

Në shtëpi u gjend para një surprize të vërtetë. Djali i vogël, i cytur prej të ëmës dhe dy vëllezërve studentë; njeri i vitit të parë e tjetri i të dytit, hidhej përpjet me një letër faksi në dorë. Në të ishte një mesazh i ministrit që e ftonte të shkonte tek vila në mëngjes.

-Do të jetë kthyer biçikleta, o ba...

E ëma dhe vëllezërit i bënin shenjë të voglit me sy e me vetulla...

-E... ba?

I shkreti djalë! Ndoshta, shpresonte se, me kthimin e biçikletës, mund të ishte i afërt edhe rikthimi i tij pranë shokëve në kolegj.

Të nesërmen në mëngjes, pasi përfundoi fizkulturën, profesori u gjend pranë vilës së ministrit. Kishte bindje, domosdo jo aq frymëzuese sa e djalit të vogël, se ftesa do të ishte për punë të biçikletës. Shtyu portën. Në oborr veç “Land Roverit” të bërë copë s’po shihte gjë tjetër. Mirëpo ky qe vetëm një çast. Shpejt, aty disa metra prej vendit ku ai linte “bianchin” e tij, ishte një biçiklet “BMX” e hatashme. Nuk po ngopej së admiruari.

Ndërkohë, doli ministri. Ishte veshur me bizhama. Një veshje kjo e harruar prej kohësh. Profesorit iu duk i plakur. Ishin moshatarë, por jo, jo ai ishte i rrëgjuar, i lodhur, i zhubravitur. Ndoshta ndikojnë bizhamet!?. Sakaq, “dobermani” hidhej e përdridhej.

-Siç të thashë, profesor, biçikleta jote pati fatin e atij atje, – ministri tregoi me gisht “Land Roverin”,- por, vazhdoi, duke u kthyer nga “BMX”- djalin e nisa jashtë shtetit, e nisa për tek e ëma. Nuk po e duroja dot! Nuk e mbaroi fjalën, sepse u mek, megjithatë, me njërën dorë nën mjekër dhe me tjetrën mbështetur mbi kupën e gjurit të djathtë, mundi të ulej te shkallët.

-Kemi pirë shumë mbrëmë,- tha,- nga koktejli kaloi në darkë... erdhi dhe kryeministri, ai e ndezi gëzimin dhe...

Profesorit iu kujtuan ata burrat në “bar-kafe” që kur u shfaq kryeministri e detyruan pronarit të mbyllte televizorin.

-Nuk e di profesor, ende në lagjen e vjetër jetoni?

Profesori pohoi pa zë duke tundur vetëm pak kokën.

-Ngushtë, ngushtë qenke – ia ktheu ministri duke puthur e përkëdhelur qenin,- dua t’u pyes... për fëmijët e kam fjalën?

-Tre, tre djem...

-Dhe vazhdon të jetosh në shtëpinë e vjetër! Ngushtë, shumë ngushtë dhe zhurmë, besoj...

-Për nga ngushtësia, ngushtë jam,- ia ktheu profesori,- ndërsa për zhurmën, për zhurmën e djemve... ç’të të them!... Besoj se më kupton, pa atë zhurmë, do të kisha vdekur.

Ministri shtrëngoi qenin aq fort, sa i shkreti, kuisi si i goditur. Një çast qe ky, pastaj kafsha ndjeu përkëdheljen e të zotit, që nëpërmjet psherëtimës tha:

-Siç e sheh, unë, unë kam bërë një zgjidhje tjetër, nuk kam as njërin as tjetrin: nuk kam as gruan, as vajzën dhe tani as djalin. Ç’të të them, shoku im i vjetër?! Sa të më zërë halli, më mirë të më zërë malli. Zgjidhje e gjetur, ë?!

-Sipas mundësisë dhe dëshirës,- u shpreh profesori, pa e parë në sy.

Ministri urdhëroi qenin: shko, shko bir se u bë vonë, shko përqafoje xhaxhin!

Mirëpo qeni si qen, jo gjithmonë ta plotëson dëshirën. Iu hodh të zotit dhe i varej gjithë përkëdheli mbi gjoks. Ministri duke u përpjekur për të larguar turinjtë e atij nga turinjtë e vet, mundi të thoshte:

-Mos harro ta marrësh atë, është një “BMX” e hatashme, e pakrahasuar me atë “Bianchin” tënd të shekullit të shkuar.