2/2/2012 5:03:06 PM

Një shtëpi, në një ....çantë !

Jetimja që bashkëjeton me 63 vjeçarin pse është e pastrehë

TIRANE - Historia e 37 vjeçares që fati i keq i mbiu që në bark të nënës. Jeta nëpër shtëpitë e fëmijës ku një sëmundje në moshën 3 vjeçe e lë invalide përjetë. Sot, pas 10 vitesh, që nga koha kor doli nga konvikti i ish-shkollës pedagogjike në Tiranë, pas një bashkëjetese me një të moshuar 63 vjeçar, është rrugëve, pa shtëpi, pa njeri.

As vetë nuk e ka besuar sesi është gjendur flakur në rrugë. Bashkëjetesa 7 vjet me 63 vjeçarin nga Tirana, është shuar në pak sekonda me ardhjen e gruas nga Greqia të gruas së njeriut që i ofroi strehën e ëndëruar në vite.

“Burri” mbase jo i ëndërruar si çdo vajzë në moshë, nuk mundi dot të zgjaste ëndrrën e vajzës fatkeqe dhe ajo endet sot sa në një shtëpi në tjetrën, në dorë të shoqeve me të cilat ndan një fat.

Zë fill kështu “holokausti” i jetimes me origjinë nga Saranda, për të cilën sot askush nuk mendon, madje as ajo që e solli në jetë dhe që Lindita e njeh fare mirë.


Bashkëjetesa me plakun, “parajsa” e ëndërruar

Një “fat” i mbirë në derë për të dhe ajo gjen veten përkrah një burri, që megjithëse nuk gëzonte moshën e duhur për të, ka qenë si dora e “zotit”, kur i ka ofruar gjithçka, që nga shtëpia.

“Kanë qenë vitet më të bukura të jetës time, vite që nuk kthehen më. Më ka plotësuar çdo gjë, por ajo që sot vuaj, është shtëpia e munguar, dashuria dhe përkujdesi”, - thotë Lindita dhe sytë i mbushen me lot.

Pas 12 vitesh, ardhja e gruas së njeriut që ajo i fali shërbimin dhe gjithçka të sajën për 7 vite, ka thyer në mes ëndërrën e jetimes fatkeqe. Nga jeta në “parajsën” e përkohëshme s’ka mbetur asgjë, vetëm një “bagazh”, një çantë e vogël, ku mban gjërat e saj të pakëta intime.

Konvikti, pas rikonstruksionit nuk pranohet jetimja

37 vjeçarja nuk ka luks, ajo kërkon veç një dhomë, sa të fusë kokën. Për plaçka e orendi nuk bëhet fjalë. Të pakta sende personale që ka, sipas saj janë shkatërruar të gjitha që nga dita që e flakën në rrugë.

“Më premtuan se do rikthehesha pas rikonstruksionit të konviktit të ish-shkollës pedagogjike, dhe tani që ai ka përfunduar nuk më lejojnë. Unë s’kam pretendime, të më dërgojnë në cilindo konvikt, mjafton që nata të mos më zërë në rrugë“, - thotë vajza e terrorizuar.

Në duar ka një çantë, të vetmen pasuri të mbetur në 37 vitet e jetës së saj si jetime, e rritur dyerve të Jetimoreve, pa asnjë njeri të afërm pranë në gjithë këto vite. Në mendje i shkojnë shumë gjëra, nëna që e braktisi, jeta me “burrin“, gjithçka që ka lidhje me fatin e“zi“, i cili i ra asaj për short që në lindje.

Kushdo mund të qeshë, por është më shumë për të qarë. Një vajzë 37 vjeçare, e braktisur nga nëna, foshnjë, pa ditur se filli i jetës së saj do të përshkohej në trajektore të tilla, gjithçka e ka përmbledhur në një çantë të vogël, si dikur çantat e ushtarakëve.

Lindita, jetimja që fatin e saj e përmbledh vetëm me dy fjalë, “i zi“, nuk di se ç’farë i ka mbetur në gjithë këto vite jete në Tiranë. Jeta në konvikte, njëra pas tjetrës dhe sot ajo endet rrugëve, me “shtëpinë“ - çantë gjithmonë me vete.

Nuk harron të fusë në të vetmen “pasuri“ të saj gjërat intime, ato që e kujtojnë se është një femër në fund të fundit, pavarësisht nga fati i keq për të mos patur familje. Nga jeta në çift, ka fituar kujdesin per veten, gjë që ka meritë edhe “bashkëshorti“ i saj 63 vjeçar, me të cilin bashkëjetoj plot 7 vjet me rradhë.

“Atëherë kuptova se jam femër dhe si çdo e tillë duhet të kujdesem për vete”, - thotë Lindita. Por paratë nuk i dalin as për bukë jo më për “salltanete“ siç thotë ajo.

Megjithatë, në çantën-“shtëpi“ mundohet të ketë gjithçka ka nevojë një vajzë. Nga jeta në konvikte me shoqet, nuk ka asnjë gjurmë dhe në çdo moment që i ofrohet streha, ajo është e gatshme së bashku me çantën e saj të vogël të niset. Kjo është jeta e jetimes 37 vjeçare, vetëm me një xhup lëkure në trup, një çantë dhe shumë halle mbi supet e saj...

104 jetimë në konviktet në Tiranë

104 Jetimët nga mosha 14 vjeç e lartë jetojnë në lushtet mizerabile në “getot” e konvikteve të shkolave te mesme të Tiranës, sepse shteti i subvencionin deri në moshën 25 vjeç në bazë të Ligjit mbi “Statusin e Jetimit”.

Dikur, para viteve ’90-të, kujdesi për jetimët nga shoqëria dhe veçanërisht nga shteti ishte shumë herë më i lartë se sot, kujdes ky që shënon sot nivelin zero për në këtë pikë.

Mbijetesa e Linditës, me pension invaliditeti

Jo çdo e keqe vjen për të bërë keq. Invaliditeti po e mban me bukë si për ironi të fatit. As ajo vetë s’e dinte atëhere shumë e vogël, kur mbeti invalide, se një ditë me lekët e fituara në saj të “Statusit të Invalidit”, do të mund t’i mbijetonte “egërsisë” së jetës së Tiranës.

Vetëm 68 mijë lekë të vjetra në muaj, por gjithsesi jo pa gjë. Megjithëse invalide, Lindita ka punuar, por kapitalizimi i ka treguar fytyrën më të egër duke e nxjerrë në rrugë pa mëshirë...

Ajo kujton me nostalgji vitet e punës në fabrikën e konsumit të gjerë, në vitet e monizimit. “Ishin vitet të arta për mua, si nga kujdesi shoqëror, e gjithçka tjetër që kishte të bënte me ndihmën ndaj jetimëve”, shprehet gjithë brengë e dhimbje... //HermesNews - © 2012//

Nga Blerina Muka

Dërgo me email | Stampo artikullin | Artikulli është lexuar 40 here