Video

10 Tetor 2008
Nga Albert Zholi

Në respektimin e ligjit nuk duhet të hyjë miqësia, tarafet
Evanthia Manthiu emigruar në Greqi qysh në rini, tashmë është kthyer si biznesmene në Tiranë. Sipas saj ndryshimet janë të dukshme, por ende nuk është fituar në mënyrën më të plotë respekti për punën dhe pronën e tjetrit. Për “Hermesews” ajo jep mendimet e saj në lidhje me raportet punë-korrektësi-pronë.

Znj. Evi, ju u kthyet në atdhe si biznesmene… Nën syrin tuaj si duket Shqipëria postkomuniste duke parë në këndvështrimin e marrëdhënieve me punën dhe respektin ndaj saj?

E kemi diskutuar dhe më parë, Shqipëria ka bërë shumë ndryshime. Po bëhen shumë ndërtime. Po punohet kudo. Ndryshimet janë të prekshme, reale, të impresionojnë, por ka dhe ndërtime pa projekte prespektive, të nxituara (mendimi im). Duhen dhe ndryshime në mentalitetet e njerëzve për respektin e punës në përgjithësi dhe ndaj pronës private në veçanti. Ligji duhet zbatuar së pari nga institucionet shtetërore, pastaj tek qytetari i thjeshtë. Këtu ka një boshllëk. Disa herë punohet me mendësi komuniste në një shoqëri kapitaliste. Në respektimin e ligjit nuk duhet të hyjë miqësia, tarafet, njohjet personale aq më keq kur vijnë për shkak të zvarritjeve burokratike.

Mendoni se është e vështirë, që një femër të drejtojë një biznes të veçantë apo i keni kaluar këto vështirësi?

Them se i kam kaluar vështirësitë e mëdha, ndryshe nuk do të isha në këtë pozicion. Kur i thërras vetes përgjigja e brendshme më thotë se i kam aftësitë personale, por duhet të jem koshiente që kam dhe gjëra që duhet t’i përmirësoj. Fillimisht kur më shihnin mua, ashtu të re, pak të vockël dukej se nuk i jepja shumë besim sepse biznesi i këtij lloji do shumë tipare burrërore. Por duke treguar seriozitet dhe përkushtim, mendoj se një grua mund të japë shumë. Bile aq sa dhe një burrë.

Në përgjithësi biznesmenët e ruajnë paranë, nuk janë shpërdorues, pasi e kanë vënë me mund dhe vështirësi. Evi …?

Raportin me paranë nuk e kam shumë të mirë. Jam tip që e shpërdoroj pak paranë. Si shqiptare bëj pjesë tek ajo kategori që jam shumë e lidhur me familjarët dhe përpiqem të ndihmoj të tjerët. Nuk e mohoj që kam punuar shumë dhe i njoh vështirësitë e njerëzve të vuajtur. Në Greqi (siç e di dhe ti) paraja nuk fitohet lehtë. Punoja nga mëngjesi deri në darkë për t’u sistemuar. Ndoshta kam punuar më shumë se bashkëmoshatarët dhe bashkëkombaset e mia. Kam bërë punë nga më të vështirat, si gratë shqiptare në sistemin komunist. Me shumë vështirësi arrita të futesha në atë që mua më takonte. Në rrugën që i kisha premtuar vetvetes.

Për paranë ka përkufizime të ndryshme. Disa thonë të jep lumturi, të tjerë siguri, të tjerë të bën të fortë, përkufizimi juaj për këtë element të rëndësishëm të jetës?

Edhe unë kam lexuar shumë për paranë. Po aq shumë kam dëgjuar. Mendimi im është se lumturinë njeriut ia jep diçka shumë më e lartë se paraja. Shëndeti, harmonia, dashuria familjare, prindërore, shoqërore, vëllazërore. Pra ka një kuptim më të gjerë. Siç kam thënë dhe në një intervistë para tre vjetësh kam përjetuar humbjen e nja nga njerëzve të mijë më të dashur vëllait tim, tashti e shikoj jetën në një këndvështrim tjetër, e cila më ka bërë të reflektoj shumë për njeriun dhe marrëdhënien me të tjerët.

Biznesi të ndan nga shoqëria, do shumë përkushtim, orar pa orar…

(Qesh). E drejtë. I privon vetes shumë të drejta por edhe detyrime. Kjo punë nuk ka orar. Në këtë rrugëtim më gjen gjithnjë me një valixhe në dorë. Vetë orën nuk e shoh. Vetëm kur më thonë apo kur kam ndonjë udhëtim të kronometruar, e shoh me mosbesim…

Një punë intensive sa në Greqi tashmë më shumë në Shqipëri, e ndjeni mungesën e fëmijëve dhe si i mbani lidhjet?

(Loton). Eh, kur flitet për fëmijët ndryshon çdo gjë. Ku ka si fëmijët? Krijesat më të bukura, më të dhimbshme, më të bukura, më të brishta, më delikate?! Ata janë vetë drita, gëzimi, hareja, mrekullia. Janë diçka hyjnore. Jam e kënaqur se kam fëmijë shumë korrektë. Më merr malli shumë për ta, por ato janë shumë të lidhur me njëri -tjetrin dhe më ndihmojnë shumë me qetësinë e tyre. Më japin krahë që unë vazhdoj. I kam mësuar dhe jam e kënaqur që janë shumë të pavarur. Jam përpjekur që të edukoj dëshirën për punë që ato të bëhen të zotët e vetes, dhe të ndjehen të përgjegjshëm, pa harruar që duhet të jetojnë dhe moshën e tyre. Jam e lumtur deri tani me fëmijët e mi. Besoj se do bëhen ashtu si e mendoj. Lidhem çdo ditë në telefon dhe zërat e tyre më qetësojnë më shplodhin, më japin forcë. Tek zëri i tyre aq i ëmbël gjej sekretet e vështira për të hapur dyert e e suksesit në jetë. Në gjumë bie duke parafytyruar fytyrat e tyre ëngjëllore dhe të pafajshme.

Në kohën që keni qenë në Greqi sigurisht keni ndjerë dhe shenja racizmi apo nënvleftësimi. Si e keni përjetuar dhe kaluar këtë situatë ?

Nuk i harroj vitet e para. Vite të mbushura me ngjarje nga më të ndryshmet. Jetë tjetër, në një vend tjetër të panjohur aspak më parë. Vitet 1991-1996 ishin vitet e para shumë të vështira. Nuk e mohoj aspak se opinioni për shqiptarët ishte shumë i rëndë dhe në shumë raste nuk kishin faj. Por më vonë puna, serioziteti, fëmijët më dhanë vendin e duhur. Personalitetin nuk e këmbej me asgjë..

Puna dhe paraqitja. Në rastin konkret, a ka ndikuar pamja fizike në suksesin e biznesit?

Unë jam një femër e zakonshme. Në biznes nuk mendoj se primare duhet të jetë bukuria. Një femër është mirë të jetë e bukur, por jo detyrimisht të evidentohet në këtë drejtim. Biznesmenë nuk do të thotë modele. Por nuk e nënvleftësoj aspak edhe këtë element. Asnjëherë nuk e kam mbivlerësuar veten në këtë drejtim. Është një shprehje në lidhje me punën qoftë për meshkujt dhe për femrat. Kur kërkon punë apo partneritet me një firmë, të presin sipas kostumit, prerjes fizike dhe të përcjellin sipas kokës. Pra mendjes.

Një nga armët e arritjes së suksesit në jetë (gjithmonë sipas jush)?

Të duash. Pra të duash njerëzit, punën, dëshira për të bërë diçka të përbashkët, në të mirë të të gjithëve. Kur niset një punë në kolektiv ajo bëhet për të mirën e të gjithëve, pra të një bashkësie. Dhe biznesin unë e shoh si bashkësi, ku secili ka interesat e tij, por në fund të fundit dhe një ideal për të ndarë me të tjerët.

Ndjeheni me fat?

Nuk e mohoj. Jam shumë e kënaqur nga jeta. Punën time zoti e ka shpërblyer. Kryesorja është se kam shëndet, punoj, kam ideale për të ardhmen, plane, projekte serioze, kam fëmijë të mbarë dhe miq të mirë. Çdo gjë drejt së ardhmes e kërkoj konform ligjit, aftësive të mia, kërkesave të kohës duke mos dëmtuar asnjë dhe duke ndihmuar gjithkënd që është në mundësitë e mia.

Kur flasim për rolin e femrës shqiptare në politikë, cili është mendimi juaj?

Ende nuk kam njohurin të plota. Nuk jam marrë me politikë. Por duke ndjekur lajmet kohët e fundit shoh që po bëhen përpjekje serioze që femra shqiptare të marrë aq sa i takon. Besoj se i takon më shumë. Le të shpresojmë se e ardhmja do i buzëqesh meritave të tyre.

Veshja serioze...

Puna ime duhet t’i përgjigjet respektit të ndërsjelltë të bashkëpunëtorëve, bashkëbiseduesve, delegacioneve, zyrtarëve të institucioneve. Veshja është shenjë respekti ndaj vetes dhe ndaj të tjerëve. Jam korrekte në veshje.

Jeni ambientuar me Tiranën?

Sigurisht. Tashmë jam lidhur me miqtë e vjetër dhe kam zenë miq të rinj. Tirana është një qytet plot dinamizëm. Eshtë një qytet pa gjumë. Dalengadalë po vendos raportet e duhura me të gjithë. Vetëm trafiku më bën të jem e kujdeshme sepse humbas shumë kohë të dobishme.

E keni menduar ndonjëherë veten në politikën shqiptare?

Tani për tani jo. Puna është primare në këto momente.

I keni vendosur lidhjet e rregullta me shtypin shqiptar?

Ditët e fundit po. Eshtë e domosdoshme. Duhet të punoj shumë në këtë drejtim. Koha larg atdheut ka bërë punën e vet.

Hermesnews©AllRightsReserved
Çdo riprodhim i paautorizuar ndëshkohet sipas ligjeve në fuqi.

Dërgo me email |

Stampo artikullin |

Artikulli është lexuar 54 here