6/13/2012 11:12:41 AM

Interviste me Brunhilda Çelen. Bimët, gatimi dhe recetat

Eshtë kthyer në një prej tendencave më të reja online. Ajo quhet Brunhilda, ndërsa faqja e saj në Facebook Gatuajmë së Bashku. Ka me mijëra fan në gatimet që publikon online dhe është kthyer në një prej pikave të referimit ku amvisat marrin shtysa për receta, shurupe dhe njihen me bimët apo shkëmbejnë ide të ndryshe. Ne folëm me Brunhildën dhe zbuluam hobi të reja...

HermesNews - Lexuesit e Hermesit e njohin për gatimet dhe recetat plot finesë, fantazi dhe art. Eshtë një prej bashkëpunëtorëve të gazetës që prej disa muajsh dhe recetat e saj janë pikë referimi për femrat dhe ndonjë mashkull që i pëlqen gatimi.

Emailet e ardhura në redaksi mund ta konfirmojnë këtë që sapo shkrova më sipër, plus që faqja dhe grupi në Facebook ka arritur më shumë se 1 milion klikime dhe është kthyer në një komunitet ku njerëzit shkëmbejnë ide, ndihmojnë njëri-tjetrin me receta dhe debatojnë për ndonjë përbërës apo origjinën e ndonjë produkti. Do e quaja një shkollë gatimi online.

Tek Brunhilda një recetë nuk ka vetëm një origjinë, sepse ajo e personalizon derisa t’ia përshtasë shijeve që ka, prandaj pjatat kanë gjithmonë një made in Brunhilda në fund.

Ajo ka pasion lulet, ka studiuar bimët, punon një prej prej farmacive më të njohura në Hartberg, i përgatit vetë ilaçet me përbërje bimore dhe produkte e kozmetikës si kremëra. Gjëja e veçantë tek kjo grua, që vjen nga një familje e internuar nga komunizmi për shkak te vlerave të rralla intelektuale dhe emancipuese, është dashuria që vë tek gatimet, shurupet, punimet e dorës apo gjithçka tjetër që bën. Brunhilda gatuan në kushte shtëpie dhe recetat e komplikuara të restoranteve apo revistave ajo ia përshtat medoemos guzhinës që çdo amvisë ka, duke i dhënë shijen e saj dhe duke e përsosur me përbërës të rinj. Ne e intevistuam dhe ajo na zbuloi shumë të reja….

Fillojmë me ardhjen tënde në Austri Brunhilda. Njerëzit janë kurioz të dinë më shumë për fillimet…

Kam ardhur në fund të Majit (1991) në Austri. Jeta në fillimet e mia ka qenë shumë e vështirë, sepse nuk dija gjuhën. Ndodhesha në një vend të ftohtë dhe gjuha po ashtu me vriste veshët, biles më tingëllonte e ashpër. Në fillim as fjalën ”po” dhe ”jo” nuk thoja dot. I vura vetes detyrë, si gjë të parë, të mësoja gjuhën. Nuk kishim para prandaj shkova në Caritas (qëndër ku ndihmonin emigrantët) dhe pashë që njerëzit kishin zënë rradhët për të marrë rroba. I kërkova zonjës që punonte aty të mësoja gjuhën dhe ajo hapi sytë sepse mendoi se kisha shkuar të merrja rroba. Më tha se do të kërkonte në bibliotekën e qytetit. Aty pastaj gjeta një fjalor dhe fillova të mësoja me një roman të trashë. Lexoja një faqe dhe e përktheja, më pas e shkruaja dhe e mësoja. Kam shkruar shumë, faqe për faqe. Biles i ruaj ato fletore akoma. Kur mbarova romanin, pas dy muajve isha gati të kërkoja punë.

Çfarë të ka ndihmuar më tepër gjatë kësaj kohe ?

Këmbëngulja dhe durimi. Isha tejet këmbëngulëse për çdo gjë. Isha dhe e re dhe provoja e këmbëngulja deri në fund. Isha e duruar, kam përballuar çdo gjë. Puna ime e parë ka qenë tmerr dhe nuk e refuzova. Më thanë se ishte e vështirë, unë e provova. Kur shkova atje, mendova se i gjithë kapitalizmi që kishim mësuar në shkollë ishte i vërtetë. Punoja në një fabrikë peshku, ku bënim role peshku të thartuar. Si robot dhe në të ftohtë këmbët dhe duart akull gjithë ditën dhe mbaja një kovë me ujë të ngrohtë afër ku fusja duart herë pas herë. Kishte një aromë… ! 40 arka norma në ditë duhej të bënim. Kur vajta atje, une bëja vetëm 20 arka. Ngjitur me mua ishte një plakë rumune e cila bënte normën dhe mundohesha të përmirësohesha dhe të arrija shkathtësinë e saj. Arrita nga 40 në 70 arka. Në fakt vetëm na shfrytëzuan në maksimun se asnjë bonus nuk morëm. Aty shfrytëzohej puna e gravë emigrante deri në maksimum.

Lexuesit e Hermesnews ju njohin për pasionin që keni për natyrën dhe bimët. Si ka lindur kjo dashuri ?

I detyrohem gjyshes time nga ana e mamasë për shumë gjëra, pasi u rrita u edukova dhe jetova 6 vjet tek ajo. Ajo ishte e apasionuar pas kopshtarisë gatimit dhe punës së dorës. Kishte shumë lule dhe e gjithë bahçja e saj ishte e mbushur me lule dhe trëndafila. Asnjëherë nuk rrinte pa bahçe dhe kur ishte e sëmurë e gjeje duke punuar bahçen. Tek ajo kam parë dhe selino që nuk para përdorej në Shqipëri në atë kohë, ajo e kishte të mbjellur në bahçen e saj dhe e përdorte në gatim. Ishim në internim,në fermë clirimi një fshat afër Fierit dhe unë jam rritur ne ambjent fshati. Kur dilja shëtitje me gjyshen e shkonim ne Fier i kisha mani lulet e lulishteve, i thoja gjyshes të mi këpuste lulet nëpër lulishte edhe pse nuk lejohej. I kam patur shumë qejf. Në shkollë pastaj mësuesja ime e botanikës Amali Dhamo (ishte nga Dhërmiu) më futi pasionin për botanikën. Do t’ia di për nder gjithmonë. Ajo e shpjegonte lëndën me pasion, më ndezi shkëndijën e parë. Unë shumë gjëra i di ende prej saj. Na nxirrte në natyrë dhe na i tregonte bimët. Në Austri, natyra më mahniti me gjelbërim dhe pastërti. Në kisha imagjinuar parajsën në mëndjen time sesi ishte, e gjeta këtu. Cdo gjë ishte pikturë. Erdha në Maj. Kishte një gjelbërim të paparë, lule kudo në Austri sepse është traditë. Pastaj fati më çoi tek lulet. U mbyll fabrika ku punoja dhe u mërzita. Po mendoja sesi do ia bëja, shkova tek zyra e punës me lot në sy. Ata më thanë pastaj se afër ishte një firmë lulesh. Ishte fati që më çoi atje. Drejtorja më tha se nesër do filloja punë. Lashë punën në Prill dhe po në Prill fillova tjetrën. Ishte serë gjigande. Merrnim fidane të vegjël dhe i mbillnim. Aty i kam mësuar të gjithë emrat e luleve në latinisht nga A-ja tek Z-ja

Si e përjeton proçesin e njohjes me natyrën ?

Unë shkrihem një me natyrën. Më jep energji, ndjesi të reja. Natyra këtu është e bukur shumë por mua më pëlqen natyra bregdetare dhe gjithë Flora bregdetare më jep ndjesi paqeje, qetësie. Kur shkoj në Shqipëri ose Kroaci, më duket sikur pemët më japin diçka, është shkëmbim energjish. Adhuroj pemën e ullirit dhe ekualiptit, kur jam afër një peme të tillë unë ndihem në botën time. Bima dhe lulet janë qënie të gjalla, me shumë energji pozitive.

Jeni dhe artiste me punimet e dorës …

Gjyshja ka punuar shumë punë dore, po ashtu dhe mamaja dhe i kam patur pasion që në vogëli. Pastaj e pashë që kjo gjë filloi e mu bë mani për disa kohë. Më jepte shumë qetësi shpirtërore puna e dorës, më hiqte stresin. Disa katalogje i kam të trashëguara nga gjyshja disa të tjera i kam blerë ketu. Me i vjetri katalog që kam në shtëpi dhe përkon me vitin (1899). Aty kam parë mrekulli të punuara me dorë. Trëndafila dhe lule të llojeve të ndryshme punuar me gjilpërë me fije mëndafshi si pikturë. Metoda nga më të ndryshmet. Eshtë libri më i dashur për mua.

Me siguri duhet të kenë shumë sukses në Austri ?

Po. Puna e dorës këtu vlerësohet shumë dhe shitet shtrenjtë. Mi kërkojnë shumë por unë i refuzoj sepse e kam shumë të vështirë të ndahem prej tyre. Një mbulesë tavoline, që ma ka kërkuar Kisha e qytetit (ku janë qëndisur me dorë pjesë historike te Biblës) nuk ia kam shitur as për (3000 euro). E kam të pamundur të ndahem sepse e kam të trashëguar nga gjyshja. Por ua kam dhënë hua herë pas here kur ata celebrojnë ndonjë festë vjen e merr shoqja ime që është asistente në kishë e mban sa i duhet dhe ma kthejnë prapë.

Një grua e veçantë gjyshja…

Ajo dashuronte të qënurit shtëpiake. Ajo ka punuar edhe sekretare në Ambasadën shqiptare në Beograd rreth 4 vjet dhe ishte grua e shkolluar dhe e emancipuar qe per ate kohe dhe e adhuronte të qënurit shtëpiake. Kishte dhe mundësi të tjera nese donte te punonte sepse gjyshi ishte doktor dhe ajo dinte dhe gjuhë të huaja sepse ishte e shkolluar, por dhe gjyshi e pëlqente këtë gjë. Ai e donte ëmbëlsinë dhe ngrohtësinë që gjente kur vinte në shtëpi. Gjyshja i bënte vetë të gjitha. I solli gjyshi snje grua në shtëpi per ndihme por ajo i bënte vetë gjërat nuk i linte asgjë asaj, ishte meraklie sidomos enet, rrobat dhe gatimin nuk ja besonte kujt.

Gjyshi me se merrej ?

Ishte doktor në profesion. Kishte mbaruar Universitetin në Ljubjanë dhe u persekutua nga qeveria e asaj kohe. Lindur e rritur në Shkodër me origjine malazeze. Familja e tij ka qenë jo e varfër. Stërgjyshi im ka qenë i pasur. Gjyshi u bashkua me komunistët, biles vdiq si komunist i bindur (ishte një ndër ata njerëz të gënjyer nga komunizmi). Ai iu bashkua luftës dhe pas luftës studioi përsëri. Gjyshja ime nuk ka qenë shqiptare (jugosllave). Për mendimini tim komunizmi dhe idetë komuniste nuk i sollën asgjë të mirë atij vendi më vjen keq që gjyshi kishte ide të tilla,edhe pse komunistët, shokët e vet e futën në burg dhe e eleminuan.

Bruna cili është punimi më i dashur qe kë ?

Eshtë një punim me trëndafil. Ia arrita nëpërmjet librit të gjyshes, me metodë e perfeksionova. Arrita ta bëj sepse ishte copë shumë e hollë dhe arrita ta bëj si duhet. Trendafil i punuar me mbushje me mëndafsh i stilit Viktorian. Dhe punën me grep e punoj shumë dhe punën me të grirë si me makinë dhe me dorë. Kam shumë punime të tilla. Me grepin jam përsosur në Austri duke blerë këtu shumë katalogje modelesh. Qëndismat i kam mësuar që në Shqipëri me gjyshen, në moshën 12 vjece kam filluar dhe deri para dy vjetëve kam nxjerrë punimin e fundit prej duarve.

Ti ke studiuar bimët.. bën vetë kremera kozmetike, produkte të tjera, apo ilaçe me baza bimore...

Pasioni, zanati, arrita të futesha nëpër disa gjëra që nuk i dija. Kur punoja tek lulet, kisha dhe bimë mjekësore që kultivoheshin. Atje njihja vetëm bimët dhe dallimin midis tyre, por për vlerat e tyre nuk dija gjë. Kjo ishte ajo që më interesonte mua një profesion ku të mësoja vlerat kuruese të bimëve dhe se si të përgatisja ilaçe apo kremëra kozmetike me to. Prandaj iu futa mësimit. Fillova të mësoj profesionin e farmacistes, në moshën 31 vjeçe u ula në bankat e shkollës. Profesioni arriti të më hapte shumë dyer dhe më dha shumë përgjigje. Mësuesit e mi, e ndjenë pasionin tim dhe nuk hezituan asnjëherë të më ndihmonin edhe jashtë mësimit. Mësuesi i laboratorit më jepte çelësat e laboratorit ku unë rrija me orë të tëra dhe humbisja duke prodhuar tinktur, kremëra, kapsula etj etj….. Ata nuk mërziteshin kurrë, biles u pëlqente kjo gjë. Më donin dhe më respektonin shumë, biles mësuesi i botanikës më ka falur një libër shumë të vlefshëm me receta cajërash dhe ilaçesh bimore. Kam shumë libra të këtij lloji jam si natyrë shumë mbledhëse, koleksioniste dhe cdo recetë të tillë e mbledh dhe i ruaj me shumë kujdes.

Cila është e veçanta e Austrise përsa i përket mirëqënies individuale ?

Njerëzit në Austri janë të ndërgjegjsuar dhe nuk lejojnë prishjen e ambjentit me produktet që përmbajnë gjithçka (pra lëndë kimike). Ligji ka krijuar kushte të tilla. Ti ke mundësi të zgjedhësh. Produktet bio, janë të kontrolluara nga shteti. Nga kjo anë janë shumë përpara. I kushtojnë shumë rëndësi ambjentit dhe një fëmijë i vogël pret ta hedhë letrën në kosh dhe jo në tokë. I besojnë shumë dhe ilaçeve bimore. Më ka bërë përshtypje. Gratë austriake dhe plakat janë si bletë punëtore. Atyre nuk u mungon asgjë në bodrumet e tyre i kane te gjitha llojet e zarzavateve te konservuara,turshive,apo shurupet bimore. I kanë dhe kushtet kuptohet. I shërojnë nipat e mbesat me bimë. Gjërat që u ka dhuaruar natyra. Më ka bërë përshtypje një thënie e një koleges sime: “Bëra mjaltin me luleradhiqe por s’më pëlqen ”Unë i thashë se kuptoj pse e bën nje gjë kur nuk të pëlqen dhe mu përgjigj: Gjyshja na e jepte si femije dhe e bera se me kujtoi femijerine”. Kur kërkoj në google nuk gjej aq informacion për bimë në anglisht apo italisht sa ç’gjej në gjermanisht. Më ka ndodhur që për një bimë shumë të rëndësishme në anglisht gjeta vetëm dy rreshta, ndërsa ne faqet gjermane apo austriake një information të paparë. Kjo më ka bërë përshtypje dhe kam dalë në përfundim që populli austriak e gjerman e vlerëson shumë natyrën dhe bimët mjekësore. Shërimi me bimë apo homeopatia është diçka që këtej i kushtojnë shumë rëndësi, më shumë se në Shqipëri. Këtu ku punoj unë, shiten shumë ilaçe bimore që përgatisim ne vetë.Megjithatë me bimët duhet patur edhe kujdes dhe duhet njohur sepse ka dhe bimë helmuese apo shume helmuese me pasoja fatale nga perdorimi i gabuar apo ngaterresat që ndodhin shpesh duke ngatërruar bimët. Pra edhe ketu vlen shume shprehja e te famshmit Paracelsus: Doza ben helmin: Dosis facit venenum Paracelsusi thoshte :” te gjitha gjerat jane helm,dhe asgje nuk eshte pa helm,vetem dozimi i caktuar ben qe nje gje mos te jete helm”. Edhe kripa me shumice eshte helm per organizmin.

Natyra shqiptare është e shkëlqyer po ashtu...

Natyra ne na ka dhënë, këtë që nuk e kanë shumë vende. Bimët tona kanë shumë vlera dhe kanë përmbajtje të lartë vaji eterik. Shërbela që ndodhet në Shqipëri është e një kualiteti shumë më të mirë, sepse dielli është i tillë. DheTurqia që mbahet si vend i ngrohtë i merr nga Shqipëria i paketon atje dhe i shet si të vetat. Njëherë në një pako përzierje çaji natyror ndër të tjera kishte edhe lule molle të egër, ku në pako shkruhej prejardhja e cdo bime, lulet e mollës e kishin prejardhjen nga Shqipëria. Dhe une i mburresha shoqeve që vinte nga Shqipëria. Nuk është e zgjeruar kultura për bimët dhe por duhet bërë më shumë. Vendi ynë ka shumë bimë, të gjitha bimë mjekësore që rriten në Austri, rriten edhe në Shqipëri por shumë bimë që rriten në Shqipëri nuk i gjen në Austri. Më vjen keq për faktin që nuk kultivohet aq sa duhet phyterapia (kurimi me bimë mjeksore)

Di që keni takuar njëherë dhe mjekun e famshëm popullor Arqile Boti. Çfarë përshtypjesh keni nga takimi me të ?

Kam pasur fatin të takoheha para ca vitesh me Dr. Arqile Botin. Ai ishte kokë enciklopedike, të linte me gojë hapur me njohuritë e tij për bimët. Më vjen shumë keq që ka vdekur dhe nuk e di nëse i ka lënë me shkrim dijet e veta. Sa dëshirë do kisha të isha nxënësja e tij e ti mësoja edhe emrat e bimëve ne shqip, pasi këtu kam shumë defekte, por jam duke kërkuar dhe duke gjetur emrat në shqip të të gjitha bimëve që njoh, edhe unë nuk i njoh të gjitha jam gjithmonë në proces mësimi.

Flasim për gatimet: Publiku ju do. Klikimet e recetave tuaja janë ndër më të lartat në Facebook faqet tuaja kanë arritur dhe 1 million shikues…

Kam mësuar të gatuaj po nga gjyshja ime e cila ngeli një shtëpiake e dashuruar me profesionin e shtëpiakes. Ajo ishte me shkollë. Ishte njohëse e guzhinës pasi kishte bërë shkollë që në atë kohë quhej shkollë shtëpiakesh, pra e kishin cuar prindërit në shkollë për shtëpiake dhe më tregonte se si atje kishte mësuar shumë gjëra, qëndisjen nga murgeshat, njohuri mjekësore fillestare, qepjen me makinë, për rritjen e fëmijëve, gjuhën gjermane dhe gatimin. Ishte njohëse e guzhinës austro hungareze, prej saj kam mësuar shumë specialitete austriake si strudelin, shniclen e famshme vjeneze që ajo e përdorte shumë në ditëlindje apo festa dhe galetën e bënte vetë gjithmponë me bukë të bardhë te cilën e thante dhe e shtypte në havan. Por gjëja që dashuroja nga ajo ishte torta me krem kakao që më bënte çdo ditëlindje. Por internimi na varfëroi dhe komunizmi na la pak gjëra. Ajo dhe një supë të thjeshtë po të bënte, e servirte në ato enët me plot finesë që kishte dhe bukur. Kështu u rrita. Pastaj kemi pasur fatin të kishim komshi nga shumë vënde të Shqipërisë, familje shumë të mira dhe ne kemi shkëmbyer vazhdimisht me ta. Gjyshja u mësonte tortën, na mësonin korçaret pistilin, apo rosnicat. Unë mësoj nga të gjithë dhe i jap veçanësinë time. Një herë kur i kam kërkuar një austriakeje recetën e pjatës, ajo më tha “jo” se e kishte recetë familjeje. U çudita por dhe u mësova me faktin që jo gjithmonë mund të marrësh një recetë dhe duhet të falënderosh për faktin kur të japin një recetë. Embëlsirat i kanë me kualitet në Austri dhe i bëjnë jo shumë të ëmbla. Guzhina austriake është e përzier me guzhinën çeke, hungareze sllave ka shumë ndikime të huaja. Për mua guzhina shqiptare është shumë e mirë. Nuk them kurrë që s’dinë të gatuajnë shqiptarët. Ata kanë një shumëllojshmëri në gatim. Dhe kur mendoj atë varfëri që jemi rritur…! me një zarzavat ne bëjmë shumë pjata, këtej jo. Ne e kemi këtë dhe s’jam dakord kur thonë nuk dinë. Ne vërtet kemi kaluar krizë, por kanë ditur të gatuajnë gjyshet shqiptare.

Çfarë do u këshilloje fansave ?

E para të gatuajnë me produkte të zgjedhura. E dyta ta bëjnë me dashuri, nëse nuk e bën me dashuri mos ta fillojnë. Pak fantazi.. duhet. Do u thoja që për raste të veçanta të gjejnë kohën dhe të bëjnë një dekorim të tavolinës sipas stinës dhe menysë që do përdorin pasi është shumë kënaqësi që ushqimi i mirë të kombinohet me një dekor të përshtatshëm. Një recetë timen të mos i përmbahen kurrë pikë për pikë por ta personalizojnë sipas shijes dhe fantazisë së tyre. Të heqin dhe të vënë cfarë u pëlqen atyre. Gjëja që urrej më tepër është kur njerëzit ngulin këmbë dhe thonë se kjo bëhet kështu e ashtu se ashtu është dhe ashtu them unë. Cdo gjë është relative nuk ka formula absolute në guzhinë dhe ecet me një format të caktuar. Guzhina do hapësirë dhe fantazi, por edhe pak guxim ndonjëherë. Në gatim nuk ka një formulë. Unë do thoja se formulë ka këtu që të ruash raportin midis përbërësve dhe jo të bësh kombinime absurde, por dua të them këtë që s’ka t’i përmbahesh me fanatizëm një recete. Së kështu thotë x apo y apo kështu thotë gjyshja apo mamaja ime. Unë i shtoj i heq çfarë më pëlqen. Dhe ai që e shpiku recetën e shpiku vetëm. E treta të mos hedhim ushqime. Nëse u ngelet të mendojnë sesi të sajojnë diçka tjetër dhe të mos e hedhin ushqimin. Këto dy gjëra i urrej shumë. Nuk më pëlqejnë dhe kopjacët, njerëzit që nuk krijojnë vetë ngelen në një vend. Austriakët kanë shumë invididualitet. Cdo njeri ka të veçantën e tij. Nuk i sheh dy shtëpi njëlloj sepse nuk kopjojnë njëri-tjetrit.

Çfarë ushqimi preferon dhe çfarë nuk të pëlqen ?

Preferoj shumë peshkun dhe frutat e detit( gjë që këtu nuk e kam ashtu si do e dëshiroja),zarzavatet si specat,patëllxhanët dhe shume fare edhe domatet dhe dobësi brumërat,ëmbëlsirat,sidomos ato me krem. Nuk pëlqej mishin e derrit,luleshtrydhet, mishin e lepurit.

Çfarë do u thuash atyre që pëlqejnë recetat e tua ?

Unë i bëj me dëshirë, jo për përfitime, i bëj me dëshirë dhe pasion, jo se me detyron dikush. I them faleminderit atyre që më ndjekin dhe më kritikojnë në mënyrë të kulturuar. Nuk më pëlqejnë kritikat vulgare. Pastaj atyre që su pëlqejnë s’janë të detyruar. Njerëzit janë të ndryshëm dhe gustot gjithashtu. Unë gatuaj për njerëzit, për popullin me gjëra rrethanore me gjërat që secili i ka në shtëpi si një grua që po rrit dy fëmijë jo ajo që gatuan në restorante me luks dhe klas. Unë dua që miqtë e mi të dalin të ngopur nga shtëpia ime. Dua të bisedoj me amvisat e mia. Dua t’i falenderoj të gjitha amvisat që më kanë dhënë këshilla e receta dhe jam shumë e lumtur që i kam njohur. Para disa kohësh një përmetare më ka dhënë një recetë e mezi po pres ta bëj. Po çfarë të gatuaj më parë, kam gjithë ato gjëra…!

Si eksperte e bimëve ?

Të jetojnë në harmoni me natyrën dhe të dalin më shumë në natyrë sepse atje marrin përgjigjen për shumë gjëra.Të interesohen dhe të informohen për bimët mjekësore. Natyra më ka ndihmuar mua personalisht shume ,shumë, ajo më sjell në humor. Ta dashurojnë më tepër punën e kopshtarisë. T’i kultivojnë vetë zarzavatet. Shqiptarët e shikojnë si gjë vulgare punën e fshatit. Biles kam ngelur e shtangur njeherë në një faqe shqip ku e zonja shkruante për fshatarin me një vulgaritet të paparë ”më erdhi katundari në zyrë që i vjen era lopë” shprehej ajo dhe këtej u shpjegonte lexuesve të recetës që për t'i dalë mirë receta duhet t'i merrnin produktet tek fshatari. Pak më tepër respekt për punën e mundimshme të fshatarit ! Për mua fshati dhe puna e fshatit këtu në Austri është mrekulli dhe mirëqënie…! Në Austri një pasanik që ka plot para e mban një bahçe vetëm për kulturën e vet. E di se çfarë gatuan dhe e bën për kulturën e vet. Nuk është punë e ulët përkundrazi.

Shumë emaile që kanë ardhur në redaksi kanë pyetur nëse ke në plan të nxjerrësh një libër me gatime ?

Po. Do ta ndaj me edicioni jo përnjëherësh. Por amvisat do ta kenë në dorë. Unë dua t’i bëj gjërat tamam. Po mendoj të bëj dhe një libër për bimët dhe me receta bimore në kushte shtëpie. Por sa kam filluar dhe do të zgjasi. Këto gjëra që kam nuk dua të më humbasin. Dua tua dhuroj dhe të tjerëve.


* Hermesnews©AllRightsReserved
Çdo riprodhim i paautorizuar ndëshkohet sipas ligjeve në fuqi

Intervistoi Doriana Metollari

Dërgo me email | Stampo artikullin | Artikulli është lexuar 1694 here