7/16/2010 10:39:38 AM

Kam heshtur

Doli ne qarkullim, libri me poezi i autorit Bledar Tafaj.

Dritan KICI
16 Korrik 2010

Përtej interesantes! Ky do ishte gjykimi im i parë për poezinë e Bledar Tafajt, mbështetur mbi një impresion të marrë kalimthi. Por kur vazhdon të lexosh, mes vargjeve shpesh të çrregullt, gjen perla që të dalin parasysh papritur dhe gjithnjë aty ku zakonisht te të tjerët gjen normalen. Tipar i një dembeli të talentuar, por që është i ndërgjegjshëm për veten!
“Letër e bardhë më fton në tryezë shpirtndezur/Për një gërvishtje të penës, ah Zot, sa ka mall”.

Megjithatë Bledari nuk është dembel në kuptimin e mirëfilltë të fjalës, sepse shkruan dhe shkruan goxha; thjesht nuk ka shumë qejf t’i rikthehet vargjeve, që ndoshta me pak punë e mendje të ftohtë do të ishin më të... përfunduara.

Megjithatë kjo nuk i bën ndonjë dëm të madh poezisë! Përveç metrikës që mund të ishte disi më e lustruar, gjithçka tjetër vjen e freskët e shpesh sublime. Poezia ka një sens letrar dhe moral të fortë, si dhe themele të qëndrueshme ndjenje. Poeti pranon fajësinë dhe i atribuon të mirën muzës së vet poetike, që shpesh nuk është thjesht një zanë e bukur, por merr formën e gjuhës shqipe, apo botës që e rrethon.

Ka plot vetmi në vargje, por kjo duket si një vetmi pas një feste të hareshme me jetën. Duket sikur poeti është lodhur me atë që e rrethon dhe është larguar për t’u penduar në çast. Ka plot kontradiktë, qoftë edhe brenda një poezie të vetme.

Që në fillim të librit të dalin para krahasime të mbarsura me paradoks si në vargjet: “Merreni dhimbjen time/ si ylber të zi varjani qiellit”. Poeti jo vetëm përdor mirë krahasimin por e ngop aq shumë me imazh, saqë brenda vargut nuk mund të ketë më dyzime. Figura është e qartë dhe mund të shihet që në leximin e parë.

Ndaj mund të them se tipari kryesor i poezisë së Bledar Tafajt është qartësia. Kjo e bën leximin interesant, por në disa raste edhe të ashpër, sepse vetë poeti ka dashur të gërvishtë psiken e njeriut aty ku dhemb më shumë.

Një metaforë e goditur mund të shihet në poezinë “Pianoja”. Poeti e konsideron veten një instrument të braktisur që pret me ankth dorën virtuoze të një artisti që do ta bëjë të nxjerrë jashtë tingujt magjepsës që flenë mes telave të shpirtit.

E ashtu, gjithë shpresë, me shikimin nga dera
Rri e vështroj klientët zhurmëmëdhenj
Vë bast me veten kur shikoj duar të bukura
Se prekjen e tyre mbi tastierë do ta ndiej

Por brenda një poezie nuk është vetëm shpresa. Aty gjen dhe zhgënjimin e përditshëm, por që gjithnjë lë një dritare të hapur për shpresën e nesërme. Megjithatë revolta ndaj reales është brenda vargut, e mishëruar në pafuqinë e vetë autorit për t’i ikur fatit të tij.

Pastaj fillon zhgënjimi dhe makthi i përnatshëm
Vithet e kamarieres mbi tastierën time
“Këndojnë” me pasion me banakierin çdo natë
Me ta bashkohet vajshëm edhe britma ime

Në disa raste, poezia bëhet tepër shtypëse dhe duhet vërtet dëshirë për ta lexuar, por kjo nuk vjen si pasojë e paqartësisë apo mungesës së vargut, por si rrjedhojë e një ndjenje të sinqertë të shprehur brutalisht e pa doreza.
Lexuesi nuk ka si e njeh personalisht autorin, ndaj mendoj se jam unë ai që duhet të them për të diçka që ai nuk e thotë vetë. Ashtu si dhe në poezi Bledar Tafaj nuk ka qejf teprimet. Pasqyruar në varg ndihet rebelizmi i një njeriu që përdor poezinë për të mos përdorur diçka tjetër. Ky rebelizëm shpesh bëhet mbytës me kontradiktat e veta njerëzore dhe poetike, por nuk kemi të bëjmë me një shtirje, në këtë libër gjenden të vërteta që askush nuk mund t’i kundërshtojë e mohojë.

Për t’iu kthyer poezisë, brenda këtij libri ka dhe plot ndjenja të pastra e të papërlyera, që dhe në varg shfaqen të tilla. Nëse do i lexoje veçmas do dukeshin si vargjet e një adoleshenti.

“Erdhe në një natë me hënë
dhe në zemër zure vend
Nuk pyete nëse ishte e zënë
por veç shkrove emrin tënd”

Është për t’u habitur që mes vargjeve, lexuesi mund të ndjejë linjat e qytetit të autorit, Shkodrës. Kjo shihet qartë dhe në përdorimin e shpeshtë të formave të gegënishtes, që nuk janë përdorur si qëllim në vetvete, por si një mjet për të theksuar karakterin e poezisë.

Për të mos u zgjatur, si libër i parë i një autori që sa ka nisur ta marrë seriozisht letërsinë, ky është më se i arrirë e plot surpriza që prej kohësh i mungojnë tregut të poezisë nga autorët shqiptarë. Bledar Tafaj, në një të ardhme të afërt, do të jetë me siguri një emër i njohur për lexuesin. Pak më shumë vëmendje ndaj formës dhe metrikës nuk do i kishin bërë keq disa poezive aty këtu, por, megjithatë jam i kënaqur që pata mundësinë të shkruaja parathënien e këtij vëllimi. Mund të kisha thënë (si zakonisht në librat që botohen sot), fjalë të mira dhe hiperbolizime boshe, por nuk mendoj se ky është një libër për të tilla elozhe. Në këtë rast kemi të bëjmë me poezi të mirëfilltë, të një brumi që premton një “bukë” të letrare plot shije, e që me siguri do na shijojë më shumë edhe në të ardhmen. Lajmet e Hermesnews dhe në Facebook.

HermesNews - ©2010

Dërgo me email | Stampo artikullin | Artikulli është lexuar 230 here