5/24/2010 8:00:34 AM

Një rikthim i ish diktatorit Hoxha në vëmendjen e madhe të medias

Kujtesa që bërren nga mosdenimi i krimit.

Nga Laureta ROSHI
lauretaroshi@hotmail.com
24 Maj 2010

Ne një nga ato mëngjeset e se dielës ne qytetin tim ndërsa syri zgjedh gazetat e mëngjesit nis e trishtohem tek shoh reklamat ne faqen e pare me foton e familjes se ish diktatorit Hoxha. Me duket një cinizëm i hapur, një tallje me kujtesën qytetare, një shërbim oboorresk i kolegeve qe shkrimet i kane te limituar ne kilometrin e ish bllokut. Portretet e kënaqura flasin duke retushuar një epoke te gjate te diktaturës, duke e dhënë ish diktatorin ne kortet e nuses se djalit si njeri njerëzor, deri tek fakti se si ajo (nusja) mësoi te gatuante kur u ndërruan sistemet. Tallje e plote e pyetjeve te bëra nga intervistuesi.

Me kujtohet një moment ne Gjirokastër, kur një nga gazetaret e një agjencie te njohur i beri një pyetej stimul birit te diktatorit “se ç’ju kane thënë njerëzit për babin tuaj?” dhe ai ja nisi një mori lëvdatash te nostalgjikeve. Ndërsa pyetjes se a lëndoheshin familjet e viktimave te regjimit diktatorial nga festimi i ditëlindjes se Hoxhës, ai i biri u përgjigj thate dhe prere se “gjithçka ishte bere me ligj.”

E pati te lehte te anashkalonte qindra mijëra viktimat te rrëgjimit te ish diktatorit, krimet dhe me pas përfitimet financiare te dinastisë se gjithë ish sekretareve te ushtrisë se komiteteve, qe asnjëherë shteti shqiptar ne demokraci nuk kërkoi te dhëna për llogarite jashtë vendit te sekretareve te dikurshëm apo pinjollëve te tyre, te cilët te orientuar ne boten e zhvilluar ditën te përshtaten si te pafuqishëm ne dukje. Tashme te fuqishëm ekonomikisht, ata kërkojnë pastrimin nga faji prindëror duke u pozicionuar si respektues te dikurshëm dhe viktima te se sotmes. Cinike dhe abuzues me tolerancën e shqiptareve.

Viktimat e diktaturës dhe familjaret e tyre te mbetur ne internime nuk e gjeten dot orientimin e shpejte drejt pushtetit, s’mund te besonin se ora e tyre erdhi për te drejtuar shtetin, ishin te lodhur e nisen kërkimin e eshtrave te te zhdukurve. Dhe panë ne gjithë këto vite si veglat e diktaturës te mbetur si skelete kobndjelles kërkojnë hijen e ish-it, dhe imponohen ne media. Njerëzit mbajnë mend se vejusha u dënua për arnimin e çorapeve apo kafet e shumta, por nuk dëgjuan asnjëherë një falje gruaje dikur e veshur me pushtet e sot ne presionin për tu imponuar nga ekranet e blera ne minutazh. Dhe përpiqen te imponohen ne opinionin qytetar përmes pseudo kujtimeve. Duke vazhduar krimet mbi shqiptaret, pasi dëmtojnë një kujtese qytetare me imazhet e rreme ne ekrane e faqe te përditshmesh.

Kujtesa individuale është kulture e qenies, pjese edhe e zgjedhjes se emocioneve, po kujtesa qytetare është detyre e një shoqërie, detyre pasi ajo kujtese vizaton te për ardhmen. Profesionalisht mendoj se është e turpshme tu marrësh kohen shikuesve nga sallone krimi, me portrete vejushash qe retushojnë krimet ne marrëdhënie sipërfaqësore ne emër te partisë dhe popullit. Nuk dua t’ju marr kohe me ligjin e dosjeve por dua qe te dëgjoj një zë te thotë “me falni” e te tërhiqet ne pleqërinë e tij komode. Krimi duhet ndëshkuar, e nëse viktimave s’u jep dot jete se paku prano krimin dhe mos dëmton me shume me farën e nostalgjisë.

Kujtesën historike e shkruajnë dhe argumentojnë historianet. Mëshira buron kur lexon shënimet e kujtimet e At Zef Pellumbit dhe botimeve te intelektualeve te masakruar ne burgje për krimet viteve te diktaturës, prej vitesh mediat bartin rrëfime te dhimbshme po ne asnjë rast ndonjë pendese publike, përkundrazi riciklime ne pushtetet te ish-ve.

Ndoshta një lëvizje qytetare ku te stimulohen ndjesa publike do ishte nje mënyrë e paqte dhe kujtesa e ligjit do jete me mira gje ne demokracinë tone te re, kujtesa se ka nje ligj qe detyron shkruesit dhe shprehësit qe te vendosin fjalën ish diktatori kur flasin për vitet dhe krimet e Enver Hoxhës.

Im bir pyet vazhdimisht “si jetonin njerëzit atëherë? Lexojmë ndonjë nga historitë e figurave te kombit qe u dergjen ne biruca vetëm se ishin patriote e njerëz te vërtete dhe thotë “si ka mundësi qe njerëzit e duruan? Po gjyshi im kur ai vdiq tha “Zoti e fali, vdiq vete se vranë!”, dhe vite me pas ne një përvjetor te festes te 11-te ne Arkivin e Shtetit ajo zonja e ish diktatorit u shfaq pa pendese me praninë e saj rehabilituese.

Këto dukje shfaqje do te vijonin me pas si bume spektakli po asnjëherë te vërteta mbi krimin, pyetje hipoteza te thëna e te harruara pafund ne emisione me pyetje klishe e te kontrolluara, po kurrë një dorëzim nga ligji, kurrë një ndjese dhe tërheqje nga jeta publike.

Dhe kur krimet nuk ndëshkohen nga ligji ato gjenerojne dhimbje gjenetike te viktimat, për rrjedhoje demokracia jone do te dhembe deri ne palce sa here qe ata xhelatët e mendjes dhe trupit do te jene gjalle ne kujtese, qofte edhe dhunshëm nga artikuj te porositur.

Ajo kohe diktature perëndoi. Madje ata qe e rikthejnë nganjëherë janë dështaket iluzionare se se paku stërnipërit e tyre do t’i falin, se nga shqiptaret s’kanë shans te falen edhe pse historia thekson se nje popull qe harron historinë e vet s’ka histori. Por ja qe këto gjera s’duhen kujtuar. Lajmet e Hermesnews dhe ne Facebook.

HermesNews - ©2010

Dërgo me email | Stampo artikullin | Artikulli është lexuar 418 here