5/18/2010 11:36:19 AM

Portokallia është 'mallkimi' im

Intervistë aktorin Marin Orhanasi: 'Të punosh për Portokallinë, do të thotë të harrosh gjithçka tjetër'.

Nga Doriana Metollari
drejtor@hermesnews.org
18 Maj 2010

TIRANË - Marini ishte i përsosur për ate rolin e ‘policit’ me te cilin publiku e pelqeu aq shume. Por ai me aq siguri e lirshmëri prezantoi dhe personazhe te tjerë në Portokalli dhe teatër. As vetë ai nuk e kishte parashikuar që ekrani do t'i jepte jo vetëm famën, por dhe sigurine për të ardhmen. Marini flet me shumë pasion për punën e tij, një pasion që i merr kohë dhe sakrifica, që mbi të gjitha i kërkon të ketë njerëzit e duhur rreth e rrotull, njerëz që besojnë tek e ardhmja e tij, tek puna e përditshme, që e bën shumë të vëmendshëm me ndryshimet e stilit të jetës, apo format e karaktereve tek njerëzit. Cdo e diel në Portokalli është një tentativë për të sjellë diçka të re dhe të pranueshme për publikun, me personazhet e tij. Në një intervistë për Hermesnews ai flet për rrugën e nisur dhjetë vite më parë, që vazhdon dhe premton shume për te ardhmen..

Si ndodhi qe e pate veten pjese e programit te ‘Portokallise’?

Ne kohen qe filloi Portokallia kam qene duke punuar në Teatrin Kombëtar. Drama titullohej: “Togeri i Inishmorit” dhe në këtë dramë (komedi e zezë) luanin një pjesë e mirë e aktorëve që u bënë pjesë e Portokalli-së. Sigurisht qe te gjithë ata qe kane hyrë në Portokalli, kanë bërë audicion dhe ka qene një proces I vështire për ideatorët pasi kishte shume aktore. Por unë pata fatin te pranohem me rolin policit pasi me ngjiti qene momentin e pare kur e lexova e me pas e përpunova materialin dhe e kanalizova personazhin ne ato ujera qe desha.

Prej sa kohesh punoni si aktor?

Unë kam mbaruar Akademinë e larte te arteve ne vitin 2001 dhe diplomën e kam mbrojtur ne Teatrin Kombëtar me dramën e Ivo Breshan: “Hamleti ne katranin e poshtëm”. Edhe këtë rol e kam fituar ne baze te një audicioni qe u be për aktoret e rinj. Por punën si aktor e kam nisur qe ne vitin e dyte ne fakultet ku isha pjese e kompanisë teatrore “Oaz“. Me thënë te drejtën u bene 10 – 11 vjet qe punoj ne profesion dhe ndjehem i privilegjuar nga Zoti dhe nga komuniteti artistik. Sigurisht qe kjo vjen si pasoje e punës dhe përkushtimit qe kam pasur. Por e them me krenari qe shumica e aktoreve te rinj qe janë ne treg dhe janë te preferuar për shume regjisore shqiptare, kane dale pikërisht nga kursi jone. Kam pasur pedagoge nga me te mirët e akademisë Mario Ashiku dhe regjisorin e portokallise Altin Basha.

Cili është roli qe ju ka pëlqyer me shume?

Te them te drejtën unë nuk mund t’i kategorizoj rolet sepse vërtetë me pëlqejnë shume, te gjithë pa përjashtim. Kam role shume te mira ne teatër po ashtu edhe ne portokalli dhe me thënë te drejtën për nga cilësitë e veçanta qe ka çdo personazh, problematika qe kane ngritur, e kam shume te vështirë te them qe ky rol është me i mire se tjetri. Ne jemi aktore dhe magjia e këtij profesioni qëndron ne faktin se vazhdimisht provojmë, eksplorojmë, ndryshojmë dhe realizojmë steriotipe te ndryshme njerëzish. Eshte një mrekulli te jesh për pak ore “dikush tjetër” qe ka cilësi, vese, mënyra te ndryshme komunikimi, perceptimi nga ato te tuat. Por mund te them diçka: Qe teatri është Magjia dhe korridori neper te cilin duhet te kaloje çdo aktor për tu bere pjese e një zhanri tjetër. Aq me tepër qe unë kualifikim përkatës e kam për (aktrim) e jam marre shume teatër.

Sa kohe ne dite ju merr përgatitja e një roli?

Nëse behet fjale për një rol te ri na merr gjithë ditën, javën, muajin. Kjo vlen me shume për punën ne teatër. Eshte normale sepse duhet te jesh shume i bindur dhe i sigurt për atë qe po bën. Pastaj nëse behet fjale për një rol qe e ke bere mjafton te rikujtosh elementet perberes, cilësitë e personazhit, problematiken qe ngre dhe kështu ja thjeshton shume punën vetes. Ne fakt duke u nisur nga sportiviteti qe ka Portokallia kam realizuar role edhe për një ore. Kjo vjen si pasoje e sigurisë qe kemi krijuar pasi u bene vite qe jemi pjese e këtij spektakli. Megjithatë puna me personazhin, zakonisht ecën paralel edhe me ngjarjet social-politike ne vend. Kështu qe gjithmonë dalin gjera te reja. Eshte një pune e vazhdueshme e pandërprerë , ne veçanti me tekstin.








A e ndjeni se ju kane zili?

Sigurisht qe ne profesionin tone ka shume ego dhe kur një aktor shpërfaqet dhe i imponohet publikut me talentin e tij, detyrimisht do te ketë edhe zili. Zili-ja vjen si pasoje e mundësive te pakta qe te ofron vendi ynë për te ushtruar këtë profesion. Por siç e thashë dhe me pare ai qe është aktor nuk mbetet kurrë pa pune. Por nuk mund ta fus me veten tek aktoret e rinj vetëm se jam i ri ne moshe, pasi kam një cv te konsiderueshme e mund te përballem profesionalisht me këdo. Ketë e them pa modesti. Por kam kuptuar edhe diçka: sado eksperience te kesh jeta jone artistike është një sfide. Ata qe kane zili te mos na kenë me, po te vazhdojnë jetën e tyre artistike duke u përballur me ato qe jemi përballur e përballemi te gjithë. Unë për vete nuk kam kohe te kem zili ndokënd.

Ku frymëzoheni për te gjetur rolet?

Unë dhe disa nga koleget e mi zakonisht kur sjellim ne jete një personazh te ri,pergjithesisht marrim spunto nga jeta e përditshme. Por jo pak here ka ndodhur qe, (unë te paktën) te jem impresionuar nga diçka qe kam lexuar. Dhe pergjithesisht personazhe qe krijohen nga fantazia zëne një vend te rendesishem ne spektakël. Sigurisht pastaj ne teatër. Pergjithesisht për aktorin, një nga elementet baze ku ai mbështetet, është fantazia. Eshte shume e rëndësishme dhe kjo vlen shume edhe kur shkruajmë materialin.

Çfarë do të thotë te punosh për një program si 'portokalli'?

Çfarë do të thotë te punosh për një spektakël si Portokalli?! Hahaha. Do te thotë te harrosh gjithçka tjetër. Te flasësh me vete ne rruge, te regjistrosh gjithçka interesante qe ndodh përreth teje e me gjere. Eshte si një “mallkim”. Por për te gjithë ata qe janë pjese e Portokallisë i pëlqen të jene te “mallkuar”. Dhe për mendimin tim nuk ka “mallkim” më të bukur se të jesh jave për jave ne skene. Eshtë mrekulli.

Cilat janë te metat tuaja?

Kush është ai qe do te flasë për defektet e tij?! Defekti im kryesor dhe “mallkimi” I dyte është qe e dua aq shume punën time sa ne shume raste kam sakrifikuar gjera te rëndësishme te jetës time për këtë profesion. Dhe te mos harrosh se ne vendin tone jo vetëm artistet, po shumica e profesionisteve te vërtete janë te rrezikuar e te pambrojtur, si nga ana shpirtërore ashtu edhe nga ana financiare. Shpeshherë një artist nuk e gjen veten ne këtë realitet qe ndodhet vendi ynë. Dhe pëson dëmtime serioze ne krijimtarinë e tij, bie ne pesimizëm. Edhe unë jam ndjere shume here “i dobët” i pafuqishëm, për te përtypur realitetin ne te cilin ndodhet komuniteti artisteve, por puna , ne këtë rast, është shume e rëndësishme. Vetëm me pune i largohesh emocioneve negative te cilat shpesh vijnë si pasoje e aktivitetit tënd socialo-artistik. Pastaj defekte, qofte personale, qofte artistike, se besoj se i mungojnë ndokujt. E rëndësishme është qe te bëhesh i vetëdijshëm për to dhe ti lufosh. Unë jam pak moskokecares, neglizhent. Ah po dhe diçka tjetër.. prish shume para. Kur do mundohem ta rregulloj? Se di…Di qe për momentin luftoj vetëm te meta qe kane te bëjnë me aspektin profesional.

Po anët me te forta do na i thoni?

Jam tip shume i hapur, i çiltër, tolerant, rigoroz, sakrifikues dhe hulumtues ne pune. I marr gjerat lehte kur “rendohen”. Them se te gjitha këto me ndihmojnë qe ti bej gjerat te mundura. Këto ne fakt janë elemente qe familja ime mi ka imponuar qe fëmijë. Dhe fale Zotit e familjes ndodhem sot ne këto pozita.

Mesazh për lexuesit e Hermesit...

Mesazhi qe përcjell për lexuesit e Hermes është shume i thjeshte : CARPEDIEM. (kap momentin!) Lajmet e Hermesnews dhe në Facebook.





Hermesnews©AllRightsReserved
Çdo riprodhim i paautorizuar ndëshkohet sipas ligjeve në fuqi.

Dërgo me email | Stampo artikullin | Artikulli është lexuar 972 here