5/14/2010 11:53:24 AM

Kur do të kemi një televizion të publikut?

Është për të ardhur keq që media në përgjithësi dhe televizioni në veçanti nuk po kryen misionin e tij utilitar në funksion të problematikave publike.

Nga Isidor KOTI
14 Maj 2010

TIRANË - Që ekranet shqiptare kanë fituar me kohë një pushtet të padiskutueshëm, ky pohim s’ka hapësirë për interpretime të njëanshme.

Në fakt, interpretimi i njëanshëm qëndron brenda bërthamës së këtij pushteti që është deformuar nga interesat e emërtimeve “i majtë”, “i djathtë”, “berishian”, “ramist” etj.

Por jo vetëm. Është për të ardhur keq që media në përgjithësi dhe televizioni në veçanti nuk po kryen misionin e tij utilitar në funksion të problematikave publike.

Dikush do të thotë që ne kemi një televizion publik, të cilit i paguajmë taksën vjetore. Po, është e vërtetë që ne kemi një televizion të tillë brenda kontureve tekniko-profesionale, por jo real në pasqyrim, përderisa kritikohet hapur nga çdo opozitë që vjen në pushtet dhe treguesit statistikorë tregojnë që publiku nuk ka gjetur ende aty vendin që meriton.

Megjithëkëtë, nuk është rasti thjesht dhe vetëm të merresh me një televizion, që tek e fundit vetëjustifikohet, sepse një pjesë të të ardhurave i merr nga shteti dhe i përgjigjet interesave qeverisëse. Trajektorja shkon më lart nga çfarë diskutohet profesionalisht.

Këtu nuk kemi të bëjmë vetëm me ndërhyrjen e politikës dhe biznesit, por ekranet e televizioneve janë kthyer në parti më vete, të cilat fitojnë kredite nga njëra palë ose nga tjetra dhe e kanë kthyer publikun në një elektorat lehtësisht të manipulueshëm.

Nëse i referohemi statistikave, janë mbi 40 televizione që operojnë në mbarë vendin dhe dy-tre prej tyre janë dominuese, duke i kthyer të tjerët në kanale të dorës së dytë ose të tretë.

Këto të fundit përdoren si “armë rezervë” për fushata elektorale ose momente krize, duke bërë politikë pro interesave personale të palëve që mbeten “pa tortë” dhe jo interesave të vërteta publike që vuajnë edhe për bukën e gojës.

Madje publiku merret në “stand-up”-et e gazetarëve të komanduar dhe në formë groteskte shfaqet jo si qytetar, por si militant i njërës forcë apo tjetrës, duke treguar tjetër realitet nga ai që jetojmë.

Ky është një infeksion i rëndë që ka pushtuar televizionet shqiptare, të cilat mund të mburren me teknologjinë e avancuar, por kurrësesi me gjendjen profesionale që paraqesin para audiencës.

A ka kufi kjo papërgjegjshmëri e pronarëve dhe drejtuesve të medias shqiptare?! Dua t’i pyes kolegët, ku është profesionalizmi juaj? Pse e keni shitur veten aq lirë dhe keni harruar misionin për të cilin ju ka dërguar qytetari? Ju do të përgjigjeni në heshtje: “mos u trego kaq naiv, qëndro me këmbë në tokë”.

Po a nuk është dezinformimi një proces me pasoja të rënda jo vetëm aktuale, por edhe historike? Sepse ne mbajmë përgjegjësi dhe nëse humbasim besimin dhe i ngjyrosim ekranet me blu, të kuqe ose rozë, do të kthehemi shumë shpejt marrsha të makinës politike, (në mos jeni kthyer) që komandohen sipas qejfit të liderëve.

Kjo është edhe një nga arsyet bazike pse i është mbyllur dera gazetarisë investigative në vendin tonë, e cila edhe kur shfaqet në dy-tre ekrane si e tillë, nuk ka objektivitet, por njëanshmëri të filozofisë “godite atë qenin, që të ngrihet ky yni”.

Rëndom rrjedhin edhe pasoja të tjera të natyrës ekonomike, sociale, kulturore, sportive, të cialt ndjekin hallkat e njëra-tjetrës, duke e zhytur gjendjen mjerane të medias sonë në një situatë gati katastrofike. Media ndikon në proceset e zhvillimit të vendit dhe padyshim ajo është faktor edhe në regres.

Publiku ynë është bërë konfuz nga e gjithë kjo histori, sepse po shikon jo vetëm pozicionime diametralisht të kundërta, por edhe predikime politike të përsëritura sa nga njëri ekran në tjetrin.

Dhe jo vetëm kaq, por deklaratave iu bëhen interpretime joetike, duke i kthyer këto televizione në zyra shtypi ose tabelë qitjeje të kundërshtarit politik. Kjo llogore e imazhit të ekraneve tona i ka detyruar shumë prej teleshikuesve të ndërrojnë kanal, duke parë televizione të huaja më dinamike në programet e tyre dhe për më tepër më pak politikë.

Sepse publiku shqiptar nuk ka nevojë vetëm për këtë lloj ushqimi të përnatshëm dhe të përditshëm, por edhe për edukim dhe argëtim, i cili është rezervuar përmes disa programeve të tipit reality-show ose humoreve që nuk prodhojnë emancipim, por nivel “poshtë dyshemesë”.

Është e qartë se televizionet po riskojnë shumë me formatin e tyre, duke u larguar nga përpjekjet për të nxitur median e pavarur, profesionale dhe të qëndrueshme si dhe gazetarinë cilësore në një proces demokratizimi.

Në vend të ndërtojnë tregje funksionalë, televizionet po i bëjnë gropën vetes. Në vend të ndërtojnë programe që përkrahin vlerat e një shoqërie të hapur, si dhe të bëhen promotore të ndryshimeve që sigurojnë pluralizmin dhe diversitetin e mendimit, ato po e shkelin me të dyja këmbët demokratizimin e vetvetes. Lajmet e Hermesnews dhe në Facebook.

HermesNews - ©2010

Dërgo me email | Stampo artikullin | Artikulli është lexuar 361 here