4/23/2010 10:41:11 AM

Ta heq apo ta mbaj televizorin në shtëpi?

...është njësoj si të njohësh dëmet e cigares dhe të vazhdosh ta pish atë...ky model që edukon masat e bën qytetarin që në fund të mos kontrollojë as ndjenjat...

Nga Isidor KOTI
23 Prill 2010

TIRANË - Pavarësisht konceptit të dëmtimit të shëndetit psikologjik nga fluksi i shfaqjes, papritur, shohim që jemi nën vartësinë e imazhit ose deklaratave dhe nuk mund ta lëmë ose nuk duam ta lëmë.

Është njësoj si të njohësh dëmet e cigares dhe të vazhdosh ta pish atë. Na shqetëson heshtja që mbisundon kur nuk e ndezim, sepse jemi mësuar të shohim përditë “luftën guerrile” të fjalëve dhe konfrontimeve fizike mes atyre që drejtojnë këtë shtet dhe bëjnë një spektakël sarkastik.

Ndoshta nuk mund ta kontrollojmë të gjithë këtë skenë komike, ose ngaqë jemi nën kontrollin e tij, nuk jemi të lumtur, koefiçenti i stresit qytetar sa vjen e rritet.






Kohën që ne shqiptarët mund ta kalonim duke ndarë diçka të bukur me familjen ose duke biseduar, e harxhojmë duke qëndruar me orë të tëra pa lëvizur para ekranit, duke ndjekur seancat parlamentare dhe emisionet politike të superngarkuara me përsëritje në ekranet tona. Madje ky model që edukon masat e bën qytetarin që në fund të mos kontrollojë as ndjenjat.

Është e çuditshme, por teza se ne jemi të lirë të zgjedhim tani është zëvendësuar me faktin se tashmë nuk mund të vendosim se çfarë do të shohim... televizioni e përcakton vetë: të hënën në orën 20:00, të martën
në orën 21:00 e kështu me radhë, njerëzit i planifikojnë gjërat që do të bëjnë në vartësi të këtyre orareve.

Programi i jetës sonë është definuar sipas programeve të televizorit, dhe dashur pa dashur, i përshtasim punët tona sipas programeve televizive. E vërteta e frikshme e nxjerrë në pah edhe nga një studim i ka çuditur shumë njerëzit në botë, por aspakt shqiptarët.

Televizori tashmë në çdo shtëpi që shihet punon si një zhdukës i programuar dhe krejt i qetë, pa bërë zhurmë, fshehtazi fillon të zhdukë ngadalë forcën e të menduarit, forcën e krijimtarisë, kapacitetin e të mësuarit dhe të konceptuarit, vlerat morale dhe kulturore, lidhjet familjare, ndjenjat tona, pafajshmërinë, ndjeshmërinë, gjuhën, kohën dhe ndoshta të ardhmen tonë. Këtë efekt e kanë kuptuar shumë mirë politikëbërësit, duke e shfrytëzuar në mënyrën më të ashpër këtë mjet gjigant.

Në mungesë të aktiviteteve, ekrani është kthyer në një mjet i cili mbush boshllëkun e daljes së tyre publike, duke u kthyer në një zakon ose ves imazhin e tyre.

Ata që kapen pas tij ndihen të painteresuar ndaj evinementeve të tjera dhe në këtë mënyrë vështirësohet edhe mundësia e kurimit të vetvetes. Është krijuar një vartësi e tillë që fatkeqësisht e ka hedhur çdo qytetar në rrjetën e peshkatarit-politikan, i cili nuk është bërë thjesht frekuentues i ekranit, por pronar i tij.

Zhvillimet teknologjike dhe kulturore të arritura vitet e fundit treguan se bota e televizionit është vërtetë e madhe dhe intriguese, por robërimi i shqiptarëve nuk ka ardhur si rezultat i edukimit ose argëtimit, por imponimit të lëvizjes së imazheve nga njëra studio në tjetrën, duke rënë “pre e karremit” të të njëjtit mesazh.

Shikuesi shqiptar ndihet i pashpresë në arsyen dhe gjykimin e tij, sepse i lihet shumë pak zë dhe vëmendje, nga mbisundimi i më të fortëve dhe i më të diturve, të cilët e kanë fituar këtë privilegj përmes pushtetit të pestë që i ka dhuruar pushtetin e parë.

Po çfarë duhet të bëjmë? Fatkeqësisht ne përpiqemi të luftojmë vartësinë tonë ndaj këtyre rasteve që na sjellin vartësi të tjera. Nuk mund të thuhet që të aplikojmë metoda të papërshtatshme si heqja e menjëhershme e TV nga shtëpia ose mosshikimi i tij, por është e vendit që të ndjekim metodat graduale të lënies së televizionit, sidomos të programeve politike që janë kthyer në bezdisje të fortë. Lajmet e Hermesnews dhe ne Facebook.

HermesNews - ©2010

Dërgo me email | Stampo artikullin | Artikulli është lexuar 272 here