4/14/2010 8:11:28 PM

Kaos i pakontrolluar

Është e vërtetë që jemi të lirë të flasim; por jo gjithkund, të kritikojmë dikë; por jo gjithandej, të lirë të denoncojmë; por jo doemos të ndëshkohet e keqja, të lirë të ngremë zërin; por jo doemos të dëgjohemi.

Nga Isidor KOTI
14 Prill 2010

TIRANE - Sot, njëlloj si dje, njëlloj si një vit më parë, si në çdo vit që ka kaluar e po kalon, me një mefshtësi të hatashme, jeta e shqiptarëve rrezikohet ironikisht!

Është e vërtetë që jemi të lirë të flasim; por jo gjithkund, të kritikojmë dikë; por jo gjithandej, të lirë të denoncojmë; por jo doemos të ndëshkohet e keqja, të lirë të ngremë zërin; por jo doemos të dëgjohemi.

Ata që jetojnë çdo ditë pasigurinë e jetës janë njerëzit e papunë, punëtorë të keqpaguar deri edhe të shfrytëzuar, njerëz që e mbajnë frymën me asistencë sociale, mijëra të tjerë të pastrehë.

Jo vetëm shtresat e varfra ndiejnë pasiguri. Sigurisht që është një klasë tjetër e shoqërisë që nuk e ndien pasigurinë e mjeteve të jetesës, por pasigurinë e të jetuarit.

Ata janë biznesmenët, vrasjet e të cilëve kohët e fundit po sjellin një precedent alarmues dhe ky fenomen i frikshëm ngre një pikëpyetje të madhe: përse po vriten kaq shumë pronarë dhe njerëz të pasur?

Njëra nga arsyet është konflikti i pronës, tjetra larja e hesapeve, abuzimet etj. Ka një të vërtetë unike, shumë prej tyre janë vetëkthyer në “perëndi” dhe kjo sjellje i ka çuar deri në eleminim fizik.

Sepse përpjekja për të shkuar tek e drejta në Shqipëri nuk kalon thjesht dhe vetëm nga dyert indiferente të institucioneve, të cilat të detyrojnë të përdorësh shpesh ashpërsinë si mjet shprehje, ndonëse është rruga e gabuar.

Kjo ka sjellë indinjatë, dëshpërim, trazim, pështjellim frike e zemërimi, përzier me urrejtjen e lodhur civile si ndaj institucioneve ashtu edhe ndaj krimit dhe ndaj pasigurisë së përgjithshme.

Siguria bazohet në shumë faktorë, të cilët janë pjesë e jetës së përditshme të qytetarit, në shtëpinë e tij në mjedisin e punës dhe më gjerë në mjedisin ku individi jeton, lëviz dhe punon.

Logjika të çon në arsyetimin se e gjithë kjo panoramë gri vjen nga jeta politike e paqartë, mosbesimi në strukturat e sigurimit, krimi rrugor, krimi i mafies urbane, krimi i organizuar, mosrespektimi i ligjeve nga vetë pushtetarët, etj.

Rritja e kriminalitetit është gati 1200 vepra penale për çdo vit, çka flet vetë për një situatë alarmante dhe mosplotësim të standarteve që kanë të bëjnë me rendin dhe sigurinë në vend. Ky fenomen është më shumë se shetësues për çdo shqiptar që e sheh ditë pas dite se sa pak vlen jeta e tij.

Më shumë se një e treta e popullit jeton me vetëm dy dollarë në ditë! Dhe ndodh kështu në një kohë, kur zgjidhja e problemit të varfërisë duhej të ishte përparësi e të gjitha përparësive, e orientuar dhe e kontrolluar me logjikë të shëndoshë ekonomike nga shteti. Kjo është një arsye dominuese përse krimi godet me të njejtën dinamikë, dhe përse pasiguria ka densitetin e atmosferës rreth nesh.

Degradimi i jetës prek si atë që fle rrugëve dhe që rron nga mbeturinat e gjetura në plehërat e kazanëve, ashtu edhe atë që prodhon në bujqësi e që nuk arrin ta shesë produktin.

Degradimi i jetës prek si nëpunësin civil që i komunikojnë pushimin nga puna pa asnjë arsye, ashtu edhe një nënë të divorcuar që mezi mbyll muajin.

Ky degradim prek si studentin apo studenten që sforcohet punëve të vështira për të garantuar mbijetesën biologjike aty ku studion, ashtu edhe një punëtor sezonal që kalon nga një punë në tjetrën, duke pranuar çdo lloj kushti për të punuar pa kontratë. Me fjalë të tjera, i gjithë ky kaos, krijon premisë për pasiguri.

Dhe ky është një realitet i dhimbshëm. E gjitha kjo të kujton rastin e punëtorëve europianë në shekullin XIX, periudhë kur poperizimi i kësaj shtrese mbillte mizerje dhe krim.

Në mënyrë analogjike sot bëhet fjalë për një të sëmurë, të cilin, në vend që ta kurosh, mundohesh ta mbash nën jorgan, duke e lënë kështu në fatin e tij! Ata kanë po aq ëndrra dhe fshehin në vetvete mundësi të pakufizuara zhvillimi për të ardhmen.

Por atyre nuk u jepet mundësia të shprehen, nuk u krijohen kushte të aktivizohen. Dhe kësisoj, jashtë dëshirës së tyre, ata kthehen në “parazitë”. Paaftësia menaxhuese e autoriteteve i shndërron këta njerëz të ndershëm në “parazitë”, që depërtojnë në ekstrem!

Individi ka ndjenja të caktuara të vetëbesimit dhe besimit ndaj tjetrit lidhur me ndodhitë, gjendjet dhe vlerat e caktuara, ndjenjës së padëshirueshme, si edhe perceptimeve për ndikimin e ndodhive të caktuara në mjedisin e tij të ngushtë dhe të gjerë.

Është disi e çuditshme se si veprimet në strukturën organizative të institucioneve nuk ndikohen në ndjenjat emocionale tek qytetari për perceptimin e sigurisë personale.

Sepse qyetari nuk ka besim dhe shpresë. Ai vuan nga papunësia. Papunësia pjell natyrshëm një shkatërrim shoqëror. A s‘e shikojmë? Mjaft prej atyre hajdutëve, që venë kokën në rrezik teksa u sulen deri edhe bankave, janë pjellë edhe e këtij terreni të krijuar për shkak të paaftësisë së shtetit për t‘i punësuar.

Rrugëve tona shikojmë me qindra fëmijë që kanë braktisur shkollën, të cilët enden rrugëve për të siguruar diçka në ndihmë të familjes! Këta janë viktima direkte të pamundësisë së prindërve të tyre për të pasur një vend pune. Ata janë emblema më fatmjere e kaosit.

Në vend që të jenë mbi libra, këta fëmijë përballen me jetën e vështirë të rrugës apo të natës. Dhe përse të mos mendojmë, se pikërisht ky kontingjent të vegjlish bëhet viktimë e rrjeteve kriminale? Shkurt, pasiguria po kthehet në makth, në ankth jetik, në shqetësim publik për mbarë shoqërinë.

Përpara ligjit të gjithë janë të barabartë, por ky ligj nuk mjafton të jetë vetëm i shkruar. Që shoqëria të mos mbetet një trup që vazhdojnë t‘i shtohen plagët, duhen vënë në jetë ligjet. Përndryshe jemi të destinuar të jetojmë në xhunglën tonë pa përkrenare. Lajmet e Hermesnews dhe ne Facebook.

HermesNews - ©2010

Dërgo me email | Stampo artikullin | Artikulli është lexuar 504 here