3/4/2010 8:02:15 PM

Pakënaqësi legjitime ndaj shërbimeve publike

Për fat të keq, asnjë institucion publik nuk e respekton me seriozitet qytetarin shqiptar, duke e konsideruar çdo ankesë prej tij 'psikologji turme'.

Nga Isidor Koti
4 Mars 2010

TIRANË - Kur e pyeta një specialist të KESH-it pse nuk dëgjohen ankesat e qyetarëve për rritjen artificiale të faturave të energjisë, ai u përgjigj me një slogan të përsëritur zyrtar “mos u bë pjesë e psikologjisë së turmave”.

Nuk pranova të bëhesha garant i kësaj oferte, por më dhembi “plumbi” i fjalëve të tij, sikur të binte rishtaz mbi shpinën time. Dhe e dini çfarë? Këtë thirrje të rëndomtë e kam dëgjuar shpesh edhe në disa institucione të tjera shtetërore, veçanërisht nga autoritetet e tyre.

Në vend të një përgjigje transparente kam marrë shijen e hidhur të neglizhencës, duke kuptuar se ti nuk ke gjetur rrugën e duhur, por qorrsokakun e gabuar.

Unë thjesht kërkova një siguri publike si qytetar i këtij vendi dhe jam i sigurt që po të kisha një rekomandim me vete ose po të kisha një tjetër mbiemër do më shoqëronin deri te zyra e shefit, madje edhe faturat në shtëpi do më vinin me shifra të tjera, plus privilegje joshëse.

Për fat të keq, asnjë institucion publik nuk e respekton me seriozitet qytetarin shqiptar, duke e konsideruar çdo ankesë prej tij “psikologji turme”. Që nga kupola më e lartë shtetërore e deri te punët më të rëndomta të vartësve të tyre, konstaton se shërbimi ndaj njerëzve të thjesht është diskriminues dhe poshtërues.

Ndonëse qytetarët, duke punuar me mund e me djersë i nxjerrin me zor nga portofoli i varfër shumat e konsiderueshme të të ardhurave për të paguar taksat, askush nuk i llogarit ata për t’i përligjur këto shpenzime.

Nuk është vetëm zëri i protestës së tyre që kumtohet në heshtje, i cili bie bëftë si rrufe në qiellin e zymtë të këtij realiteti, por indiferenca taktike e zotërve të pushtetit që po e mashtron me sytë hapur bazën e vet.

Dhe e vërteta është kokëforte; nuk ka më përkujdesje normale as në shëndetësi, as në arsim, as në rrugë, as në shtëpi ku vijnë faturat e fryra të energjisë, ujit, telefonit…por ka vetëm fjalë të bukura që zhurmojnë veshin e lodhur të bukë-s’kamësve.

Çështja është më kontradiktore. Ka dy tendenca të dukshme që nuk përputhen me njëra-tjetrën; qytetari që kërkon t’i afrohet shërbimeve cilësore dhe autoritetet që e pengojnë me qëllim këtë objektiv. Në plan të parë, kjo është një tezë e rëndë dhe e vështirë për t’u pranuar, e megjithatë relacioni mes palëve është e ftohtë dhe kjo marrëdhënie tashmë është personalizuar në interesat që vetëkërkojnë secila nga palët.

Autoritetet përdorin marifete të pafundme për të qëndruar në pushtet, ndërsa qytetarët mundësi të panumërta për të modeluar përfitimin nga pushteti, duke rriskuar edhe me “bukën e tyre të përditshme”.

Këtë slogan të ri (që përbën edhe modelin e injorancës kolektive) e pohoi madje edhe një fshatar para ca ditësh kur më tha: “Le të ma marrin edhe tokën, rëndësi ka që të shkojmë në Europë”.

Ne jemi mësuar të heshtim dhe të bëjmë rolin e qingjit. Nobelisti Eli Vizel, hebre i mbijetuar i Holokaustit, e ka quajtur heshtjen dhe indiferencën si “nëna e të gjitha të këqijave”. Në shoqëritë që heshtin, lulëzojnë thashethemet dhe duke u marrë me thashetheme, njerëzit tregohen plotësisht të pafuqishëm për të reaguar ndaj vjedhësve të pushtetit të tyre, të cilët fusin duart në pronën publike dhe pasurohen brenda një nate.

Dhe ne pastaj ankohemi te njëri-tjetri pse është i rënduar trafiku, pse nëpër urbane bie erë e keqe dhe shtrëgojmë njëri-tjetrin, pse na vjedhin xhepat, pse qytetet janë papastërta dhe pluhuri bën ligjin. Tirana për shembull është e bukur vetëm natën, dhe e dini përse? Sepse nuk duket pluhuri, por vetëm dritat e neonëve dhe reklamave.

Ky shtet dhe politika që e drejton atë s’punon për shërbimin social, duke qenë se sindroma e izolacionit brenda kulisave të veta nuk i ka dhënë shanse qytetarit të shërohet nga tështima e gripit që e ka kapur atë që në fillim. Le të përmendim edhe një shkak tjetër pikant pse këto shërbime janë në ditë të hallit.

Kjo ndodh nga frika që kanë pushtetarët nga e vërteta e molepsjes në korrupsion dhe tendencën e tyre për t’u shmangur prej përgjegjësive ligjore, duke pasur si gjithmonë motiv ruajtjen e status quo-së për zgjedhjet e radhës. “Një ndryshim mes torturës dhe trajtimit poshtërues nuk është vetëm i pavlerë, por edhe i rrezikshëm”, – komenton psikologu Steven Milesm, profesor në Universitetin e Minesotës.

Pra nuk është e rastësishme mungesa e shërbimeve elementare për jetën. Përkundrazi, është një tregues i vetëdijes dhe ndjeshmërisë së pashembullt të qytetarëve, krahasuar me indiferencën e paprecedent të përgjegjësve të atyre që janë votuar për të qeverisur.

Kjo neglizhencë po dëmton rëndë jo vetëm imazhin, por edhe trupin e shpirtin e mijëra e mijëra frymëve që vuajnë përditë e më shumë nga spektri i problemeve pa fill e fund.

Zëri i këtyre njerëzve të dërrmuar nga zinxhirri i halleve ende nuk është unifikuar në protesta dhe greva, që tek e fundit përbëjnë një dimension të rëndësishëm të demokracisë dhe janë pjesë e kulturës të çdo shteti demokratik.

E vetmja rrugëdalje është thyerja e heshtjes, sepse “ajo që është keq për mua, është keq edhe për të tjerët”. Dhe që e keqja të mos i ndodhë askujt, secili nga ne duhet të bëjë diçka, së paku duke ngritur zërin.




Hermesnews©AllRightsReserved
Çdo riprodhim i paautorizuar ndëshkohet sipas ligjeve në fuqi.

Dërgo me email | Stampo artikullin | Artikulli është lexuar 509 here