1/10/2010 2:35:57 PM

Nase: 'Media lokale jugore, nën presionin e kompromiseve'

Intervistë me gazetarin e njohur gjirokastrit z. Piro Nase.

Nga Isidor Koti/ Drejtor ne Radiostinet
10 Janar 2010

Jeni emër i njohur ne gazetarinë e jugut të vendit tonë. Si nisi karriera juaj profesionale?

Pasioni për gazetarinë ka qenë i hershëm qysh në vitet kur kam qenë student në Universitetin e Gjirokastrës në vitet 1993-1997 kur shtypi opozitar i atëhershëm ishte objekt i diskutimeve të përditshme tek shtresat e ndryshme të shoqërisë. Kështu që dhe unë nuk mundesha dot të isha i mënjanuar karshi kësaj vale dhe pasioni kur në vitet e rinisë profilizohet edhe drejtimi çfarë dhe ç'duhet të zgjedhë njeriu për të qenë i dobishëm për vete dhe shoqërinë. Pasi kam mbaruar studimet në Gjirokastër, mu dha shansi të studioja për gazetari elektronike në një vend diku në Ballkan dhe karriera ime profesionale i ka fillimet në Radio Antena Jug në 1998-1999 dhe më pas si drejtues i lajmeve në një radio private në Gjirokastër, post të cilin e mbajta deri në 2002, duke përfunduar në tetor të 2001 gazetar në RTGJ.

Përvoja ne radio-televizion në raport me gazetarinë e shkruar çfarë avantazhesh sjell dhe ju ku e ndjeni veten më mirë?

E kam të vështirë të pohoj njërën dhe mohoj tjetrën ose anasjelltas pasi për mua të dy gazetaritë e profilizuara ndonëse ndryshojnë nga njëra-tjetra në praktikë, kanë një burim të vetëm, i cili është lajmi. Unë e kam filluar me gazetarinë elektronike ndoshta ngaqë të tilla kushte kanë qenë pasi me gazetarinë e shkruar kam filluar nga viti 2003 kur mu kërkua të angazhohesha në një të përditshme qëndrore si korrenspodent për jugun e vendit. Përvoja në gazetarinë elektronike për mua ka qenë mjaft e cmuar sidomos kur e praktikon atë pavarësisht cfarë ke studiuar në të kaluarën. Gazetaria elektronike ka të vecantat e veta dhe emocione që i ndan me publikun direkt, ndërsa me gazetarinë e shkruar, ky emocion është më i kontrolluar. Unë do ta krahasoja me artin skenik dhe atë kinematografik, ku ai skenik është më i ndjeri më me peshë dhe emocional për publikun dhe vetveten, ndërsa ai kinematografik i kataloguar dhe i përqëndruar në lloj-lloj skenash të përsëritura gjë që publiku nuk i shikon. Pra me një fjalë, janë të dyja për mua të pandashme dhe shumë të dashura të dy llojet e gazetarisë.






Si paraqitet situata mediatike ne stacionet lokale?

Sot në Gjirokastër, egzistojnë tre stacione televizive dhe sigurisht që janë konkurrente me njëra-tjetrën përsa i përket programacionit dhe lajmit në tërësi. Nuk do të doja të ndalesha tek dy stacionet private pasi nuk i njoh nga afër por më lejoni të shpreh opinionin tim për RTGJ, aty ku dhe unë marr rrogën prej 9 vjetësh. Ky institucion që është pronë e publikut, nuk e justifikon më këtë tagër për fat të keq prej tre vitesh. E them këtë, duke marrë në konsideratë opinionet e njerëzve dhe shikuesve të thjeshtë të Gjirokastrës, të cilët shikojnë përditë një stacion uniformë brenda një standarti të kodifikuar ku në një kronikë televizive, thelbi nxirret që në momentin e moderimit nga ana e spikeres. Këto standarte të imponuara prej tre vitesh, për mendimin tim kanë sjellë çoroditje dhe zhdukjen e egos profesionale tek gazetarët që punojnë aty, e them për ata kolegë e mi që janë në RTGJ dhe njëkohësisht korrenspodentë të mediave të shkruara prestigjoze në qendër dhe jo për ndonjë që kërkon të bëhet pjesë e gazetarisë pa patur formimin më minimal intelektual.

A ka ndërhyrje politike ose te faktorëve te tjerë në objektivititetin e një gazetari të mediave rajonale?

Patjetër që po. Unë do ta bëja krahasimin me vitet e kaluara kur në RTGJ, kritikonim dhe bënim oponencë ndaj veprimeve të ndryshme në dukje abuzive ndaj drejtuesve të institucioneve shtetërore dhe drejtuesi i atëhershëm nuk presiononte askënd, ndonëse presionet mbi të ishin të larta pasi kishim të bënim me njohje familjare, shoqërore të tij me këta drejtues por kur vinte puna për kritikë publike, ajo thuhej siç ishte dhe nuk fshihej. Ndërsa sot oponenca përqëndrohet në fenomene të përditshme të cilat janë derivat i pushtetit lokal që drejtohet nga opozita. Kjo është një praktikë me nuanca folklorike që nuk sjell dobi për publikun apo të denoncojë x fenomen. Nëse egziston një problem që duhet të denoncohet jam dakord madje edhe të hiperbolizohet deri në kufijtë e normales, por jo të abuzohet. Kontradikta dhe dizinformimi bashkëjetojnë me njëra-tjetërn në këtë politikë editoriale dhe po jap një shembull konkret. Ndërkohë që stacionet private në Gjirokastër përcillnin shqetësimin e konsumatorëve për rritjen abuzive të cmimeve në prag festa, televizioni publik thoshte që janë ulur ndjeshëm cmimet dhe konsumatorët janë të kënaqur me cmimet e ofruara ndërkohë që askush sot në botë nuk është i kënaqur me cmimin e vendosur nga tregtari cfarëdo lloj vlere të ketë.

Flitet që shpesh ekziston një autocensurë te gazetarët. Ju e jetoni këtë privim të lirisë apo neglizhencë të imponuar nga mbijetesa?

Them se të dyja qëndrojnë po të kemi parasysh se duhen ruajtur raportet për të mbajtur gjallë veten në kuptimin e rrjedhjes së lajmeve ditore pasi me prishjen e këtyre raporteve qoftë të njëanshme, dëmi të atribuohet vetëm ty nga redaksia që nuk ke ditur të ndërtosh marrëdhënie normale. Pra jemi mes dy zjarreve, atë të gjetjes së lajmit të përditshëm dhe oponencës së zgjedhur. Jetojmë në një realitet të hidhur kur sot gazetari është i detyruar të bëjë kompromise me fenomene të ndryshme vetëm se këto janë direktivat dhe mandej publikut i servir një informacion krejtësisht subjektiv. Mendoj se ky fenomen është prezent tek të gjithë gazetarët shqiptarë.

Çfarë duhet të ndryshojë konkretisht në këtë realitet?

Drejtimi është kryesorja, nëse në krye të mediave lokale do të angazhohen njerëz profesionistë që kanë haber nga ky profesion, atëherë edhe ne do të ndjehemi krenar që jemi gazetar në x radio apo televizion. Nëse në krye do të jenë njerëz që janë produkt i një paaftësie në profesionin e dikurshëm, servilë dhe pa staturë profesionale dhe morale, atëherë gjithcka është e kotë që të pretendojmë të ndryshojmë në kahun pozitiv.

Si e shikoni të ardhmen tuaj në gazetari dhe ku do të konsistojë në vazhdim kontributi juaj?

Unë dua të bëhem gazetar me tërë kuptimin e fjalës pasi mendoj se ende kam mjaft për të bërë që ta meritoj këtë titull të nderuar. Ai që hiqet dhe thotë jam gazetar, gënjehet pasi të jesh i tillë, duhet të kalosh një jetë të tërë me përvojë pune duke i provuar të gjitha zhanret e gazetarisë. Nuk dua të flas për veten pasi flet vet puna dhe ofruesit që kanë kërkuar kontributin tim në fushën e gazetarisë ku unë jam korrenspodent i të përditshmes më të madhe në vend, njëkohësisht korrenspodent i një agjencie ndërkombëtare prestigjoze lajmesh si dhe anëtar i përhershëm i jurisë së festivalit periodik ndërkombëtar të gazetarisë elektronike PRESS VITEZ që zhvillohet në Novi Sad të Sërbisë. Ndërkohë për të forcuar ende kapacitetin tim dhe njohuritë juridike, prej dy vitesh kam filluar edhe studimet për drejtësi në Universitetin e Tiranës.



Hermesnews©AllRightsReserved
Çdo riprodhim i paautorizuar ndëshkohet sipas ligjeve në fuqi.

Dërgo me email | Stampo artikullin | Artikulli është lexuar 917 here